Η ταινία ήταν χάλια, και ενώ πήρε 80% στο IMDB και 62% στο rottentomatoes στην πραγματικότητα δεν αξίζει ούτε για 4/10.
Η ταινία διαπραγματεύεται ένα εναλλακτικό παρόν όπου ο Νίξον κερδίζει το Βιετνάμ, γίνεται επί 4 τετραετίες Πρόεδρος με την βοήθεια των Watchmen, σούπερ ηρώων που πιάνουν τους κακούς και τους βάζουν φυλακή. Ένας από αυτούς, φυσικός, μετά από ένα ατύχημα έχει γίνει μπλε, κυκλοφορεί γυμνός με ένα πέος που το βλέπεις μόνοσε αμερικάνικες τσόντες και είναι η αιτία που δεν έχει γίνει πυρηνικός πόλεμος γιατί αυτός είναι η ασπίδα της Αμερικής.
Κατά τα άλλα μιλάμε για μια ταινία με φτωχό σενάριο, σε κάνει να βαριέσαι και να θέλεις να κοιμηθείς και για ωμή βία με πολύ αίμα, διαμελισμούς, πυροβολισμούς εγκύων, μπαλτάδες και ότι μπορείς να φανταστείς.
Στο τέλος δεν νιώθεις δικαιωμένος που πάλι κέρδισαν οι καλοί ή τσαντισμένος, που ούτε αυτή την φορά κέρδισαν οι κακοί, απλά αηδιασμένος με το σπλάτερ το οποίο είναι υπερβολικό, ανούσιο, άχρωμο, άκομψο που απλά δοκιμάζει τις αντοχές σου στην άνοια.
Προσωπικά νιώθω ότι εξαπατήθηκα, γιατί το τρέιλερ της ταινίας ουδεμία σχέση έχει με το τι γίνεται μέσα σε αυτή. Πήραν τις σκηνές με τα πιο ωραία εφέ για να σε δελεάσουν να δεις μια αηδία που είτε θα σε κοιμήσει είτε θα σε κάνει να αναπολείς τις εποχές των "Τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα"
Η μουσική ήταν από παλιά αμερικάνικα κλασσικά τραγούδια και θύμιζαν λίγο τις επιλογές του Ταραντίνο.
Το καλύτερο που βγήκε από την όλη βραδιά είναι ο εναλλακτικός τίτλος που έδωσε ο Μανόλης και που είχε να κάνει με τον μπλε υπερήρωα που του κρεμόταν το πέος και ο οποίος τίτλος είναι αντιπροσωπευτικός της ταινίας: "Πούτσες Μπλε"
Βαθμολογία:
Εφέ: 7/10
Μουσική: 7/10
Ηθοποιία: 2/10
Σενάριο 3/10
Φωτογραφία: 3/10
Σκηνοθεσία: 4/10
Σύνολο: 4,3/10
Ετυμηγορία: ΜΗΝ Το ΔΕΙΤΕ
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αγαπώ τη Τζεϊν αλλά..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
