urn:www-chaniablogs-gr:feeds:atom Chania Blogs » Άνιση μάχη με την Εντροπία 2010-09-07T15:15:12-04:00 http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/08/26/A_friend_s_loss Baltazar 2010-08-26T19:39:00-04:00 2010-08-26T19:39:00-04:00 [www.washingtonpost.com] ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/08/25/%ce%9f%cf%85%cf%86,_%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%be%ce%b5%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%b2%cf%81%ce%ae%ce%ba%ce%b1 Baltazar 2010-08-25T12:03:00-04:00 2010-08-25T12:03:00-04:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/08/25/%e0%a4%a8%e0%a5%8d%e0%a4%af%e0%a5%82_%e0%a4%b8%e0%a5%8d%e0%a4%95%e0%a4%bf%e0%a4%a8-_%ce%a9,_%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%bb%ce%b5_%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%bb%ce%b5!_%ce%9c%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b5_%ce%bd%ce%b1_%ce%b2%ce%bf%ce%b7%ce%b8%ce%ae%cf%83%ce%b5%cf%84%ce%b5,_blog%ce%bf%ce%b3%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%bf%ce%bd%ce%b5%cf%82; Baltazar 2010-08-25T11:54:00-04:00 2010-08-25T11:54:00-04:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/08/23/%ce%9a%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%bc%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1 Baltazar 2010-08-23T19:30:00-04:00 2010-08-23T19:30:00-04:00 Αν και προς στιγμήν παραξενεύτηκα με την παραπάνω ερμηνεία, θα πρέπει να παραδεχτώ ότι εάν ήμουν απόλυτα ψύχραιμη απέναντι στις κατσαρίδες θα ήμουν ένας άλλος άνθρωπος (πόσω μάλλον εάν ήμουν σε θέση να τις κυνηγήσω και να τις σκοτώσω). Είναι μία φίλη μου που αν τύχει να υπάρχει κατσαρίδα σπίτι της την ξεφορτώνεται με συνοπτικές διαδικασίες (δεν ξέρω τι ακριβώς κάνει, δεν κοιτάζω). Τη θαυμάζω απεριόριστα για αυτό, τη θεωρώ ηρωίδα. Τι δυναμισμός, τι πυγμή, τι θάρρος! Τι... τι μου λείπει εμένα και δεν είμαι έτσι; Εγώ θεωρώ ως τεράστια πρόοδο το ότι δεν σπάνε πλέον κρύσταλλα και τζαμαρίες οι στριγκλιές που βάζω όταν δω κάποιον εκπρόσωπο του απεχθούς αυτού είδους εντόμου, ενώ ασφαλώς και ούτε μου περνάει από το μυαλό να το εξολοθρεύσω η ίδια (για την ακρίβεια τώρα τελευταία μου περνάει, κάτι που επίσης θεωρώ μεγάλη πρόοδο και δείγμα προσωπικής ωρίμανσης, αλλά μετά από λίγο... μου περνάει). Κι η άλλη πιάνει και σκοτώνει την κατσαρίδα έτσι, εν ψυχρώ, λες και είναι ο Ομέρ Βρυώνης -η κοπέλα εννοώ ότι είναι Ομέρ Βρυώνης όχι η κατσαρίδα, πρώτον, και δεύτερον, έτσι γράφεται το Βρυώνης; Από το "βρύο"; (Όχι από το "βρύο", από το "βρυώνω", άσχετη!).
Τεσπαν, για να τελειώνει αυτό το εμπνευσμένο, για μια ακόμη φορά, post, να πω απλά ότι εύχομαι μια μέρα να έχω τη γενναιότητα και το σθένος ψυχής να κυνηγήσω μία (έστω) κατσαρίδα, να τη σκοτώσω και να τη γδάρω ζωντανή! (Τι λες παιδάκι μου, πρώτον πώς θα την γδάρεις ζωντανή αν την έχεις σκοτώσει και δεύτερον η κατσαρίδα δεν έχει δέρμα, είναι χύμα ζουμιά και έντερα από μέσα, αν πας να τη γδάρεις -έστω ότι το επιχειρείς- θα πεταχτούν απλώς έτσι. Κρίμα το πτυχίο βιολογίας που σου δώσανε!) ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/08/23/%ce%9a%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%bc%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1 Baltazar 2010-08-23T14:02:00-04:00 2010-08-23T14:02:00-04:00 Αν και προς στιγμήν παραξενεύτηκα με την παραπάνω ερμηνεία, θα πρέπει να παραδεχτώ ότι εάν ήμουν απόλυτα ψύχραιμη απέναντι στις κατσαρίδες θα ήμουν ένας άλλος άνθρωπος (πόσω μάλλον εάν ήμουν σε θέση να τις κυνηγήσω και να τις σκοτώσω). Είναι μία φίλη μου που αν τύχει να υπάρχει κατσαρίδα σπίτι της την ξεφορτώνεται με συνοπτικές διαδικασίες (δεν ξέρω τι ακριβώς κάνει, δεν κοιτάζω). Τη θαυμάζω απεριόριστα για αυτό, τη θεωρώ ηρωίδα. Τι δυναμισμός, τι πυγμή, τι θάρρος! ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/07/21/%ce%a4%ce%bf_%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%b4%ce%bf%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%ad%cf%82_%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b9_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82 Baltazar 2010-07-21T18:18:00-04:00 2010-07-21T18:18:00-04:00 μα πια το 'χω ξεχάσει
γιατί από κείνον που αγαπώ
κρυφό το είχα φυλάξει.

Του περασμένου χωρισμού
την πίκρα και τον πόνο
έκλεισα μες σ'αυτό το blog
και δεν το μετανιώνω.

Φίλοι πολλοί στραφήκανε
μα κι άγνωστοι ακόμα,
να με παρηγορήσουνε
για θα'κλαιγα ακόμα.

Με τον καιρό, σαν γνώρισα
την τωρινή μου αγάπη,
φρόντισα για αυτό το blog
τίποτα να μη μάθει.

Μονάχα που εφρόντισα,
αφού του το'χα κρύψει,
να μην-ε-γράφω για αυτόν,
μπας και το ανακαλύψει.

Κι αφού περνούσε ο καιρός
και δέσαν οι καρδιές μας,
το blog επαραμέλησα
και φταίγαν οι έρωτές μας.

Τώρα που τον παντρεύομαι
αναρωτιέμαι τάχα
αν πρέπει για το blog να πω
ή να μη βγάλω άχνα.

Πες αναγνώστη μου καλέ,
ακόμη αν με διαβάζεις,
τη γνώμη σου, απ'το δίλημμα
μπας και με απαλλάξεις.

(Στο δημοτικό καλύτερα ποιηματάκια έγραφα, νομίζω) ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/06/21/%ce%9c%cf%80%ce%bf%cf%8d%cf%84%ce%b9%ce%b1_%cf%80%ce%b1%ce%b3%cf%89%cf%84%cf%8c Baltazar 2010-06-21T16:44:00-04:00 2010-06-21T16:44:00-04:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/06/06/Songs Baltazar 2010-06-06T19:50:00-04:00 2010-06-06T19:50:00-04:00
Kαι σε ρεμίξ:








ή και έτσι:


ή:


]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/04/08/%ce%95%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%b4%cf%85%ce%bd%ce%b1%cf%84%cf%8c%ce%bd; Baltazar 2010-04-08T15:58:00-04:00 2010-04-08T15:58:00-04:00
Η ζωή που δεν έζησα

Αίσθάνεσαι απογοητευμένος από τη ζωή σου μέχρι τώρα. Πιστεύεις πολύ στη μοίρα και θεωρείς τον εαυτό σου άτυχο. Πολλές φορές νιώθεις μοναξιά. Φρόντισε να εκφράζεις τα συναισθήματά σου στους άλλους, όποια και αν είναι αυτά. Μην παραδίνεσαι χωρίς μάχη.

Μας πήρανε χαμπάρι μου φαίνεται... ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/04/01/%c2%ab%ce%94%ce%b9%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae%c2%bb_%cf%83%ce%b1%ce%bd_%ce%bd%ce%b7%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1 Baltazar 2010-04-01T13:59:00-04:00 2010-04-01T13:59:00-04:00 Το τελευταίο διάστημα παρακολουθώ ένα πρόγραμμα εκγύμνασης και «διατροφής» (με την γενική έννοια), στο οποίο έχει δοθεί συγκεκριμένη στον καθένα μας «διατροφή» (με την ειδική έννοια), μπας και χάσουμε κανένα κιλό και γίνουμε άνθρωποι (για να γνωρίσουμε έναν νέο, ισορροπημένο τρόπο ζωής που θα περιλαμβάνει άσκηση και σωστή διατροφή με ορατά αποτελέσματα και στο σώμα μας, ήθελα να πω). Το κομμάτι της άσκησης δεν με τρόμαζε, και νομίζω δεν θα με τρόμαζε όσο απαιτητικό και να ήταν. Μετά από χρόνια στα γυμναστήρια αλλά και τις πρόσφατες εξωγυμναστηριακές αθλητικές μου δραστηριότητες έχω συνηθίσει να καταβάλλω τη μέγιστη σωματική προσπάθεια όταν γυμνάζομαι και μάλιστα με ευχαρίστηση. Το πρόβλημα ήταν η διατροφή. Η αίσθηση του περιορισμού. Η πάλη μου με την ανασφάλεια για το σώμα μου, την τάση μου για ξέσπασμα ή ανεύρεση παρηγοριάς στο φαγητό, την εμμονή που γεννά η απαγόρευση. Την εμμονή που γεννά η απαγόρευση, τώρα το εξέφρασα σωστά. Τη μια κάθομαι και μετράω ευλαβικά τις ποσότητες που τρώω, σημειώνω τις μερίδες, ψάχνω την κάθε λεπτομέρεια, μην τυχόν και φάω μισό φρούτο παραπάνω και δεν έχω το αποτέλεσμα που θέλω, την άλλη σεληνιάζομαι και λαχταράω όσο τίποτα το φαγητό, ή την ελευθερία να φάω ό,τι θέλω, ή πάνω απ' όλα την ισορροπημένη ψυχολογικά σχέση με το φαγητό, απαλλαγμένη από τις εμμονές, τις ενοχές και την ψυχαναγκαστική αυτοτιμωρία. Μιζεριάζομαι απίστευτα και για να χάσω τα λίγα κιλά που θέλω έχω μπει σε ψυχολογία παχύσαρκου ατόμου χωρίς να είμαι.
Με αφορμή τη μεγάλη σαρακοστή και τη νηστεία του πάσχα (οκ, κάποιες από αυτές τις λέξεις θέλουν κεφαλαίο αλλά βαριέμαι τώρα), συζήτησα με διάφορα άτομα σχετικά με τη νηστεία, με το νόημα που έχει η Μεγάλη Εβδομάδα (ορίστε, κεφαλαία) ως μία διεργασία εσωτερική, η οποία δεν εστιάζεται στη νηστεία, απλώς υποβοηθάται από αυτήν. Και σκέφτηκα ότι με ανάλογο τρόπο θα μπορούσα να δω και τη διατροφή που προσπαθώ να κάνω. Όχι σαν αυτοτιμωρία ή σαν περιορισμό, αλλά σαν προσωπική επιλογή που θα με οδηγήσει σε έναν καλύτερο τρόπο ζωής. Σίγουρα το νόημα της σαρακοστής είναι πολύ βαθύτερο και έχει τόσο μεγάλη πνευματική διάσταση που η σύγκριση με τη διατροφή-δίαιτα είναι σχεδόν υβριστική, νομίζω όμως ότι υπάρχει κάτι που μπορώ να διδαχθώ από όλο αυτό. Προσωπικά δεν νηστεύω ή νηστεύω μόνο το κρέας τη μεγάλη βδομάδα, αλλά κάθε Πάσχα προσπαθώ να βρω κάτι πιο ουσιαστικό στην έννοια της νηστείας, προσπαθώ να προσεγγίσω με διαφορετικό, προσωπικό τρόπο την κάθαρση (να απομακρύνω τον εαυτό μου όσο γίνεται από τη μικρότητα, την κακία, την αδυναμία). Θεωρούσα ότι το κομμάτι της διατροφικής νηστείας δεν με αφορούσε. Να όμως που μπορεί να μου χρησιμεύσει με έναν άλλον τρόπο και να με απαλλάξει από μία μορφή επίπονης, για μένα, ψυχολογικής τυραννίας.
Καλό Πάσχα σε όλους. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/03/27/%ce%a0%ce%bf%ce%b9%ce%b1_%ce%bb%ce%ac%ce%b8%ce%b7_%ce%bc_%ce%ad%cf%86%ce%b5%cf%81%ce%b1%ce%bd_%ce%b5%ce%b4%cf%8e; Baltazar 2010-03-27T11:31:00-04:00 2010-03-27T11:31:00-04:00 Αναπολώ και προσπαθώ να εντοπίσω τα λάθη. Λάθη στις ενέργειές μου, λάθη στον χαρακτήρα μου («κατασκευαστικά σφάλματα» κατά τη διάρκεια της διαμόρφωσής του), αδυναμίες που συγκροτούν ένα αποκύημα παντελούς ανικανότητας, απερίσκεπτο σκόρπισμα των θετικών μου στοιχείων, του χρόνου μου, της δύναμης και της αντοχής μου.
Μία ζωή αποπροσανατολισμένη. Χαμένη. Που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε μία φάση φαινομενικά καλή (κανονικά δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι, έχω τόσα πολλά) αλλά εσωτερικά αποδομημένη, χωρίς ειρμό, χωρίς ενιαία πορεία, ξεσέρνει ανερμάτιστη σε μία παθητική ρότα που βγάζει κάθε φορά σε ένα «κάπου» αθέλητο, που για τον λόγο αυτό μοιάζει με «πουθενά». Δεν κατάφερα να προχωρήσω σωστά στη ζωή μου. Δεν είχα σωστή κρίση, ήμουν τόσο φαντασμένη, τόσο αφελής, τόσο ανώριμη. Χωρίς σχέδιο, χωρίς στόχο, πήγαινα όπου με έπαιρνε ο άνεμος.
Και ποιος μου είπε βέβαια ότι η ζωή είναι ευθύβολη και εξ αρχής προγραμματισμένη; Όλοι φαντάζομαι, λίγο ή πολύ, παίρνουν τα πράγματα έτσι όπως έρχονται και προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο στις εκάστοτε καταστάσεις. Αλλά για τον εαυτό μου δεν το δέχομαι. Εγώ έπρεπε να είχα πράξει αλλιώς. Να είχα κινηθεί πιο σωστά, πιο μεθοδικά, πιο διορατικά. Άφησα τη ζωή μου να πάει όπου θέλει, δίνοντάς της μόνο πού και πού καμιά κλωτσιά που την έστελνε όσο γινόταν πιο μακριά από τις πιθανές ευνοϊκές διαδρομές. Και τώρα είμαι εδώ. Δεν μπορώ να δεχτώ όσα μου έχουν συμβεί. Τα χρόνια, τα χρόνια που πέρασαν. Μα χθες ακόμη ήμουν 18. Έτσι μου φαίνεται. Και είμαι ακόμη μικρή. Θεωρητικά έχω το χρόνο να διορθώσω πολλά, με βλέπω όμως να προσθέτω στις αρνητικές επιδόσεις μου και άλλα λάθη.
Θα ήθελα το μέλλον με όλα του τα ενδεχόμενα να εμφανιζόταν μπροστά μου σαν ένας αναλυτικός χάρτης που θα μου έδειχνε όλες τις πιθανές πορείες και θα μου επέτρεπε να διαλέξω εύκολα την πιο καλή. Γιατί αυτό που νιώθω είναι ότι ακολουθώ ένα δρόμο που εκτρέπεται συνεχώς από αυτό που θα ήθελα. Ήθελα η ζωή μου να είναι ένα βέλος, να κατευθύνω όλη μου την ενέργεια σε μία εστιασμένη πορεία που θα με βγάλει όσο γίνεται πιο μπροστά. Και αντί για αυτό οι ενέργειές μου παραστρατούν πάντα δεξιά και αριστερά, σε αντιπαραγωγικές καμπύλες που με βγάζουν από το δρόμο μου, με πετάνε έξω, ίσως με ρίχνουν και προς τα πίσω, δεν είμαι σε θέση να δω.
Γιατί ούτε ο δρόμος ο ιδανικός που έχω στο μυαλό μου ξέρω ποιος και πού είναι ούτε πώς να τον βρω και να τον ακολουθήσω. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/02/26/Skiing Baltazar 2010-02-26T21:12:00-05:00 2010-02-26T21:12:00-05:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/02/10/%ce%93%ce%bd%cf%8e%ce%b8%ce%b9_%cf%83%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c%ce%bd_%ce%bc%ce%ad%cf%83%cf%89_%cf%84%cf%89%ce%bd_%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b3%cf%8c%ce%bd%cf%89%ce%bd Baltazar 2010-02-10T23:25:00-05:00 2010-02-10T23:25:00-05:00
Ο παππούς με το αγαπημένο όνομα: Μπορεί να πέθανε όταν ήμουν 8 χρονών, αλλά με επηρέασε όσο κανείς άλλος από τους παππουδογιαγάδες μου (μα δεν υπάρχει το grandparents στα ελληνικά;) Από τους πρώτους που μου ενέπνευσαν την αγάπη για τη γλώσσα (θυμάμαι την έκπληξή μου όταν μου είπε για πρώτη φορά τη λέξη "κρανίο", κάνοντάς με να συνειδητοποιήσω πόσο πολύ έμοιαζε μορφολογικά με τη λέξη "θρανίο" -κάπως πιο οικεία σε μένα- με την οποία δεν είχε την παραμικρή σχέση εννοιολογικά). Όλοι όσοι τον γνώρισαν έχουν να λένε για έναν άνθρωπο με μόρφωση, ήθος, εργατικότητα και άρτιο χαρακτήρα. Ο σοφός. Ο προκομμένος. Εγώ μικρή, επιμελής μαθήτρια, "το καλό κορίτσι", το συνετό, το έξυπνο. (Αυταπάτη #1)

Η γιαγιά η "συνόμισσα": Πρωτοποριακή για την εποχή της, πολύ δραστήρια, πολύ "μέσα σ' όλα", αρσακειάς παρακαλώ (σε μία εποχή που οποιαδήποτε μορφή μόρφωσης πέραν του δημοτικού ήταν για τις γυναίκες κάτι σαν το Άγιο Όρος). Η φεμινίστρια. Η δυναμική. Εγώ έφηβη (θα σπουδάσω για να μην χρειαστεί να γίνω νοικοκυρά). (Αυταπάτη #2)

Παππούς από μαμά μεριά: Πολιτικοποιημένος, επαναστατημένος και επικυρηγμένος, πνεύμα ανεξάρτητο, άνθρωπος που προτιμούσε να πάει στο καφενείο από το να δει τα εγγόνια του πολλές από τις φορές που πηγαίναμε μικρά στο χωριό. Απόμακρος. Ο αντάρτης. Εγώ φοιτήτρια (θα φέρω τα πάνω κάτω και θα κάνω αυτό που θέλω). (Αυταπάτη #3)

Γιαγιά από μαμά μεριά: Η καλή μας η γιαγιά, η ήσυχη, η κουζινομηχανή, η γιαγιά με τα κουνελάκια, τα γατάκια, η γιαγιά που ξεπουπούλιαζε περιστέρια, που έφτιαχνε το πιο τέλειο πιλάφι, που μιλούσε πάντα χαμηλόφωνα χωρίς να φέρνει ποτέ αντίρρηση σε τίποτα. Και η μόνη που δεν έχει εγγόνι με το όνομά της (σωθήκανε και τα εγγόνια βέβαια, άλλο ένα κορίτσι χρειαζόμασταν). Η υποτακτική, η άβουλη, η νοικοκυρά. Εγώ τώρα;

Φαντάζομαι το αταβιστικό μου γενεαλογικό δέντρο να εκτείνεται απεριόριστα στο παρελθόν, με τους γονείς και τους γονείς των γονιών καθενός από τους grandparents μου (μα αυτή η ελληνική γλώσσα, είναι σε κάποια θέματα ελλιπής!) να διαμορφώνουν το θυμικό και τον χαρακτήρα καθενός από τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Μία ατέλειωτη γραμμή καταγωγής... ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/02/05/Life_as_a_sneeze Baltazar 2010-02-05T21:54:00-05:00 2010-02-05T21:54:00-05:00
Ας έρθω όμως στη συγκριτική αντιπαραβολή που ήθελα να κάνω (για να δούμε πού το πας!) Όπως έχει ίσως ήδη αντιληφθεί ο οξυδερκής αναγνώστης, θέλω να πω ότι τα κρατάω όλα μέσα μου όταν είναι οι άλλοι μπροστά και ότι όταν είμαι μόνη μου εκρήγνυμαι. (Όπα κάτσε, αυτό ήταν το ζουμί της υπόθεσης αλλά το "έκαψα" όλο σε μία πρόταση, έπρεπε να το φέρω από δω, να το φέρω από κει... να το αναπτύξω έτσι, αλλιώς, αλλιώτικα). Δεν μου βγαίνει και πολύ το πλαγιομετωπικό σήμερα, είμαι πολύ straightforward...

Να σας πω τι μου συμβαίνει; Δουλεύω πολύ αυτές τις μέρες και έχω "καλουπώσει" πολύ τη γραφή μου, με αποτέλεσμα να λαχταράω τώρα τόσο πολύ το να γράψω λίγο ελεύθερα που λέω μπούρδες (ή μάλλον δεν τις σερβίρω όπως άλλες φορές). Θα το δημοσιευσω παρόλα αυτά το post, έχει μία αμεσότητα και μία ζωντάνια νομίζω (τη βλακεία που σε δέρνει δείχνει αλλά τεσπαν). Bear with me, anyway. Φιλάκια. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/01/31/%ce%9e%ce%ad%ce%bd%ce%b5%cf%82_%cf%84%ce%b7%ce%bb%ce%b5%ce%bf%cf%80%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82_%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%ad%cf%82 Baltazar 2010-01-31T22:59:00-05:00 2010-01-31T22:59:00-05:00
-Lipstick jungle: είναι πολύ πολύ παρεμφερές με το Sex and the City, αν εξαιρέσουμε ότι η χημεία μεταξύ των τριών, εδώ, φιλενάδων δεν είναι τόσο δεμένη και ότι έχουν όλες τους εξωπραγματικά επιτυχημένες καριέρες. Θα δείτε μετά από χρόνια την Μπρουκ Σηλντς (η οποία φαίνεται να "αγριεύει" στο πρόσωπο όσο περνάνε τα χρόνια, κάνοντάς μας να ξεχάσουμε το συγκλονιστικά όμορφο μουτράκι που είχε ως έφηβη). Το νεαρό "μουτράκι" εδώ είναι η Lindsay Price, ασιατικής καταγωγής (από Κορέα μεριά κρατάει, βέβαια, αυτές είναι οι πιο ωραίες ασιάτισες, είναι ας πούμε κορεάτικη και κάπως πιο "εμπορική" απάντηση στη Γκονγκ Λι.) Μία καλή εναλλακτική των αισθηματικών κομεντί.

-Samantha Who? Η Κριστίνα Απλγκέιτ (την είχατε δει πριν πολλά πολλά χρόνια στο "Παντρεμένοι με παιδιά" ως κόρη του Αλ Μπάντι) είναι μία κοπέλα που μετά από ένα ατύχημα χάνει τη μνήμη της. Δεν θυμάται τίποτα για τον εαυτό της, και κυρίως για το πόσο "στρίντζω" και "κακιά" ήταν με τους πάντες και τα πάντα. Η κοπέλα μετά το ατύχημα είναι περιέργως καλόκαρδη και το κωμικόν της υπόθεσης υπεισέρχεται καθώς τρώει "φλασιές" από το παρελθόν της και προσπαθεί να επανορθώσει τις κακές πράξεις του παλιού της εαυτού. Απολαυστικές οι συμπρωταγωνίστριές της: η Άντρια (μία απενοχοποιημένα κακιά και ψωνισμένη φίλη), μία άλλη φίλη της παχούλα που ξεχνάω πώς τη λένε, καθώς και η μαμά της, που θα πρέπει στα νιάτα της να ήταν πολύ ωραία γυναίκα.

-Eastwick: Σειρά βασισμένη στις Μάγισσες του Eastwick, τη γνωστή ταινία με Τζακ Νίκολσον, Μ. Φάιφερ και τα λοιπά. Τρεις φίλες στο φανταστικό χωριό Eastwick, που έχει προϊστορία στις μάγισσες (σαν το Salem, ας πούμε) ανακαλύπτουν ότι έχουν μαγικές δυνάμεις. Παίζει η Ρεμπέκα Ρόμιν (πρώην Στάμος και πρώην μοντέλο ως γνωστόν, η οποία από όταν άφησε το μόντελινγκ επέτρεψε στο σώμα της να αποκτήσει πιο "γήινες" διαστάσεις, ήτοι περισσότερες καμπύλες, και περιττό να πούμε ότι παραμένει κουκλάρα) και η Lindsay Price, η μικρή ασιάτισσα που αναφέραμε και παραπάνω. Ενδιαφέρον έχουν και κάποιες από τις δυνάμεις που διαθέτουν οι πρωταγωνίστριες. Η Ρεμπέκα τρώει φλασιές από το μέλλον (οκ, αυτή η δύναμη δεν έχει μεγάλο ενδιαφέρον, μάλλον κοινότυπη τη λες, εξυπηρετεί όμως πολύ την οικονομία του σεναρίου), η Lindsay μπορεί να αναγκάσει τους άντρες να κάνουν ό,τι τους ζητήσει, αρκεί να τους κοιτάξει μέσα στα μάτια και να τους το πει (νομίζω πολλές γυναίκες έχουν αυτή τη δύναμη, απλώς δεν την έχουν ακόμη ανακαλύψει) και η τρίτη, χμ, δύσκολο να το περιγράψω, κατά κάποιο τρόπο μπορεί να μεταδίδει στο περιβάλλον της τις εσωτερικές της διαθέσεις όταν αυτές είναι έντονες (αν θυμώσει μπορεί να γίνει σεισμός, αν κλάψει μπορεί να αρχίσει να βρέχει, αν νιώσει ψυχρότητα τα πάντα παγώνουν). Καλός και ο ανήρ της υπόθεσης (ρόλος του Νίκολσον), αν και ήθελα στη θέση του να ήταν ο Big από το Sex&theCity. Αλλά αυτός έκανε κάτι άλλο, όπως θα δείτε παρακάτω.

-The good wife: Εδώ θα συναντήσετε την Julianna Margulis (ή κάπως έτσι), τη σγουρομάλλα γαλανομάτα από το ER. Με ίσιο μαλλί εδώ, η Julianna παίζει... την Χίλαρι Κλίντον όπως θα ήθελε να την βλέπουν όλοι μετά το κέρατο που έφαγε (και όχι σαν μία αδίστακτη πολιτικό που επέδειξε τρομακτική ψυχραιμία απέναντι στο διασυρμό της, λες και δεν έχει μέσα της συναισθήματα, και νομίζεις ότι είναι ικανή να φάει άνθρωπο ζωντανό). Στη σειρά η Julianna έχει θυσιάσει μία πολλά υποσχόμενη καριέρα ως δικηγόρος για χάρη του γάμου της και των δύο της παιδιών. Όλα όμως αλλάζουν όταν ο άντρας της, επιφανής πολιτικός, εμπλέκεται σε ένα σκάνδαλο όχι μόνο διαφθοράς αλλά και σεξουαλικών αποχρώσεων (ροζ, πιο σωστά). Προσπαθώντας να ξεχάσει το γεγονός ότι όλη η χώρα έχει δει σε βίντεο τον σύζυγό της σε ποικίλες περιπτύξεις με ένα κολ γκερλ (που βρήκε ευκαιρία να στρέψει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας), η ηρωίδα ανασκουμπώνεται και αρχίζει να εργάζεται ξανά ως δικηγόρος για θρέψει την οικογένειά της όσο ο άνδρας της βρίσκεται στη φυλακή. Οι δικαστικές υποθέσεις εκτυλίσσονται στα επεισόδια της σειράς παράλληλα με τις εξελίξεις της προσωπικής της ζωής. Η Margulis παίζει εξαιρετικά (έλαβε νομίζω και τηλεοπτικό βραβείο για την ερμηνεία της), αποδίδει πολύ γλαφυρά μία γυναίκα βαθιά απογοητευμένη και πληγωμένη, που προσπαθεί να κρατήσει την αξιοπρέπειά της, που είναι ικανή και έξυπνη και παρότι όλα έχουν καταρρεύσει στην προσωπική της ζωή στέκεται στα πόδια της -και εννοείται κερδίζει τις υποθέσεις που της ανατίθενται. Στον ρόλο του συζύγου ο Mister Big του Sex and the City, που εδώ γίνεται κάτι μεταξύ Μπερλουσκόνι και Μπιλ Κλίντον και είναι όπως πάντα sexy as hell!

-Cougar town: Η Μόνικα από τα Φιλαράκια προσπαθεί να κάνει κάτι μετά από τη σειρά που την έκανε γνωστή (και πάμπλουτη, υποθέτω). Παίζει μία 40άρα, μητέρα ενός εφήβου και χωρισμένη, η οποία συνδέεται ερωτικά με έναν συνομήλικο σχεδόν του γιου της, σε μία μικρή πόλη όπου τα κουτσομπολιά δίνουν και παίρνουν. Ένα επεισόδιο είδα, δεν με τράβηξε τόσο και σίγουρα δεν μπόρεσα να κάνω το "άλμα" αποσύνδεσης της πρωταγωνίστριας από το Friends.

-Big Love: Είναι λέει ένας άνδρας που έχει τρεις γυναίκες και ζουν όλοι μαζί σαν μια οικογένεια. Ποιο φαλοκρατικό γουρούνι συνέλαβε αυτό το αίσχος δεν ξέρω, δεν μπόρεσα όμως να δω ούτε την πρώτη σκηνή.

-United States of Tara: Κι εδώ τρεις γυναίκες...σε μία όμως. Η Τόνι Κολέτ είναι μία... τριχασμένη προσωπικότητα, μία καταθλιπτική, μία έξαλλη έφηβη χειρότερη κι από την κόρη της και μία που δεν πρόλαβα να δω γιατί το είδα επί τροχάδην το πρώτο επεισόδιο. Η οικογένειά της επιστρατεύει όλη της την υπομονή καθώς η πρωταγωνίστρια περνά από τη μία προσωπικότητα στην άλλη.

-Big Men: Επίσης το είδα πολύ λίγο. Διαδραματίζεται στα 50's και είναι, σε αντίθεση με τις περισσότερες από τις παραπάνω σειρές, πολύ "ανδρική" σειρά. Η υπόθεση διαδραματίζεται σε μία μεγάλη διαφημιστική εταιρεία στη Νέα Υόρκη πριν από μερικές δεκαετίες, με το αρειμάνιο κάπνισμα από μέρους όλων των πρωταγωνιστών να φιγουράρει ως ρετρό στοιχείο (πού να ξέρανε οι αμερικάνοι ότι σε τριτοκοσμικές χώρες σαν την Ελλάδα τα πράγματα είναι ακόμη έτσι), και τους καρκαριομάχους διαφημιστές να επιδίδονται σε πισώπλατα μαχαιρώματα και ευγενείς μονομαχίες στο κυνήγι της επιτυχίας, του πλούτου και των γυναικών. Ενδιαφέρον το σχόλιο και για τη θέση της γυναίκας την εποχή εκείνη.

-North Shore: θα μπορούσε να είναι μία ακόμη σειρά με ωραίους και ωραίες (αν και πρέπει να πω ότι όλοι είναι ποοοοολύυυυυ ωραίοι και όλες πολύυυυυυ ωραίες), αν έλειπε η πιο όμορφη πρωταγωνίστρια από όλες: η εξωτική Χαβάη. Η σειρά έχει γυριστεί σε ένα μεγάλο, υπερπολυτελές τουριστικό θέρετρο μίας νήσου της Χαβάης και μας κάνει συνεχώς να ονειρευόμαστε και να ζηλεύουμε βλέποντας τους πρωταγωνιστές σε διάφορες από τις δραστηριότητες που μπορεί κανείς να απολαύσει στο εξωτικό νησί: από καταδύσεις στους πανέμορφους βυθούς μέχρι jet ski και καταρρίχηση. (Δυστυχώς κράτησε μόνο μία σεζόν).

Αυτά τα ολίγα για τις τηλεοπτικές σειρές που έχει πάρει το μάτι μου το τελευταίο διάστημα. Αν επιδίδεστε σε μαζικό (ή επιλεκτικό) downloading, ρίξτε τους μια ματιά. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/01/18/Another_night,_another_dream... Baltazar 2010-01-18T15:53:00-05:00 2010-01-18T15:53:00-05:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/01/11/%ce%a3%ce%ba%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%cf%8c%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1 Baltazar 2010-01-11T23:18:00-05:00 2010-01-11T23:18:00-05:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2010/01/07/%ce%91%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b3%ce%b7%ce%bc%ce%b1! Baltazar 2010-01-07T18:21:00-05:00 2010-01-07T18:21:00-05:00
Απλά τέλειο, από την αρχή ως το τέλος. Είναι η εναρκτήρια σκηνή από την ταινία A Shot in the Dark της σειράς του Ροζ Πάνθηρα. Όταν την πρωτοείδα είχα γράψει την ταινία στο βίντεο και αφότου την είδα τη γύριζα συνέχεια από την αρχή για να βλέπω ξανά και ξανά αυτήν την αριστουργηματική σεκάνς (τσ, γνωρίζομεν και κινηματογραφικήν ορολογίαν!).

Οι ημιφωτισμένες σιλουέτες των εραστών που ψάχνουν ακροποδητί μέσα στη νύχτα να βρουν το παράνομο ταίρι τους μοιάζουν να ρέουν η μία μέσα στην άλλη. Σαν καλολαδωμένη μηχανή, η αλληλουχία των διαδρομών τους δεν διακόπτεται από ανεπιθύμητες συναντήσεις, λες και μία ουράνια νομοτέλεια εξασφαλίζει ότι ο καθένας θα φτάσει στον προορισμό του όπως το είχε σχεδιάσει, απόλυτα απαρατήρητος, σαν να ήταν μια σκιά, σαν να ήταν μια σταλιά από τη δροσιά που κουβαλά το εσπερινό αεράκι. Ο φωτισμός, το σκηνικό, η όλη ατμοσφαιρα σε κάνει να νιώθεις σχεδόν τη γλυκιά ψύχρα της βραδιάς, νομίζεις ότι φτάνει ως τα ρουθούνια σου η μυρωδιά από τα νυχτολούλουδα ή το άρωμα της κοπέλας που τρέχει σαν το πουλάκι να συναντήσει τον αγαπημένο της.

Δεύτερο επίπεδο τελειότητας το τραγούδι. Η ρομαντικά υποβλητική μουσική στήνει βελούδινο χαλί για να έρθει να πατήσει μία φωνή όχι μόνο εξαιρετικά όμορφη, αλλά και καλυμμένη με πέπλο μυστηρίου. Το όνομα της τραγουδίστριας μένει ως σήμερα άγνωστο (πολλές οι υποψήφιες βέβαια), καθώς δεν υπάρχει πουθενά στους τίτλους της ταινίας, ούτε έχει κυκλοφορήσει επίσημα σε κάποιο δίσκο του Mancini (μόνο η μουσική του τραγουδιού, χωρίς τα λόγια, έχει κυκλοφορήσει σε συλλογή του συνθέτη). Κάτι έχει γίνει προφανώς με τα δικαιώματα του τραγουδιού και της φωνής, καταδικάζοντας στην αφάνεια τη γυναίκα που γρατζουνάει τις πιο μελό χορδές της ψυχής μας τραγουδώντας σπαρακτικά (ιδίως αυτό το "...of Paaaris" με σκοτώνει...), ανάγοντάς την όμως ταυτόχρονα σε μύθο.

Αυτό το μικρό διαμάντι ανοίγει την αυλαία μίας κλασικής κωμωδίας, και οι τίτλοι της αρχής αρχίζουν να πέφτουν αμέσως μετά τον πυροβολισμό. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/11/25/%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%af%ce%b4%ce%b1_%cf%83%cf%84%ce%bf_%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%ad%ce%bc%ce%b9 Baltazar 2009-11-25T19:42:00-05:00 2009-11-25T19:42:00-05:00 Ε, ακριβώς το ίδιο ένιωσα κι εγώ πριν λίγες μέρες στο μάθημα του οριεντάλ. Τους ουκ ολίγους μήνες που απείχα από τα μαθήματα, οι επιμελείς συγχορεύτριές μου είχαν μάθει το υπόλοιπο κομμάτι μιας χορογραφίας που εγώ κουτσοθυμόμουν πια μονάχα την αρχή της. Άντε και πάμε να την κάνουμε. Εκτελώ το κομμάτι που θυμόμουν και φτάνοντας στο άγνωστο –για όλους πλην εμού- κομμάτι, επιστρατεύω όλη μου την προσοχή και προσπαθώ να μιμηθώ επί τόπου τις κινήσεις των συγχορευτριών. Το όλο εγχείρημα πάει σχετικά καλά (σε γενικές γραμμές, όταν πάνε αυτές μπροστά πάω κι εγώ μπροστά, όταν πάνε πίσω πάω κι εγώ πίσω) μέχρι που φτάνουμε στο πιο δραματικό (κυρίως για μένα) κομμάτι της χορογραφίας: τα πέπλα. Εκεί ένιωσα πραγματικά ότι ζούσα μέσα στην ταινία που περιγράφω παραπάνω. Βγάζουμε το πέπλο που έχουμε δεμένο στη μέση μας και αρχίζουμε να βηματίζουμε (με χάρη, άνεση και διάθεση λάγνα, πάντα), από τη μία στην άλλη πλευρά της αίθουσας, ανεμίζοντας το πέπλο μας, κάνοντάς το δυο-τρεις στροφές στον αέρα, φέρνοντάς το από δω, φέρνοντάς το από κει. Μία θάλασσα από πέπλα γύρω μου και εγώ να θαλασσοπνίγομαι προσπαθώντας να σωθώ με ιστίο το δικό μου πέπλο, το οποίο κατέληξε, χάρη στις επιδέξιες κινήσεις μου, τυλιγμένο γύρω από κεφάλι μου (ευτυχώς οι περισσότερες είχαν το μυαλό τους στη χορογραφία και δεν με πρόσεξαν). Από τότε επιλέγω ανάμεσα στα πέπλα που έχει η σχολή για το χορευτικό, ένα πέπλο από λεπτό τούλι, που μου επιτρέπει τουλάχιστον να βλέπω από μέσα. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/11/11/%ce%a4%ce%bf_%cf%8c%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf_%cf%84%ce%bf_%cf%87%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b9%ce%bd%cf%8c_%ce%ae%cf%84%ce%b1%ce%bd_%cf%80%cf%89%cf%82_%ce%b5%ce%af%cf%87%ce%b1_%ce%ad%ce%bd%ce%b1_%ce%bc%cf%89%cf%81%cf%8c... Baltazar 2009-11-11T10:30:00-05:00 2009-11-11T10:30:00-05:00
Είχα ένα μωρό. Ένα τέλειο μωρό που το είχα κάνει μαζί με τον καλό μου αλλά δεν μέναμε μαζί και οι τρεις. Εγώ σπιτάκι μου, ο καλός μου σπιτάκι του και το μωρό το ανέθρεφαν άλλοι στο διαμέρισμα που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η γιαγιά μου με τη γυναίκα που την προσέχει. Το μωρό μου όπως είπα ήταν φανταστικό, το έκανα χωρίς πόνο (ναι καλά, στον ύπνο σου), χωρίς να μου αφήσει ραγάδες ή χαλαρότητα στην κοιλιά (και πάλι στον ύπνο σου). Στην αρχή ήταν πολύ μικρό, σαν κούκλα, μέσα σε κανένα δίμηνο όμως (το οποίο παρήλθε γρήγορα όπως καταλαβαίνετε, παραβιάζοντας τους κανόνες που διέπουν τη φυσιολογική ροή του χρόνου με χαρακτηριστική ευκολία, όπως γίνεται πάντα στα όνειρα) όχι μόνο είχε μεγαλώσει, αλλά είχε αρχίσει να μιλάει και να λέει διάφορες λέξεις εκτός από μαμά, στην πραγματικότητα προσπαθούσε εξ αρχής να σχηματίσει μία πλήρη πρόταση αλλά δεν του έβγαινε ακόμη ολοκληρωμένη κυρίως επειδή δεν μπορούσε ανατομικά ακόμη να μιλήσει, όχι πως δεν ήξερε τι ήθελε να πει (δεν θα μου έκανε δηλαδή εντύπωση αν στο intended meaning της πρώτης του πρότασης ήταν μέσα και η λέξη «αποκέντρωση», π.χ.). Μια μέρα (του ονειρικού χρόνου, είπαμε) είμαι στο διαμέρισμα και παίζω με το μωρό, όταν αντιλαμβάνομαι ότι το κρεβάτι της γιαγιάς είναι στρωμένο και υπόπτως άδειο. Ρωτάω αν κάτι συνέβη και μου λένε ότι η γιαγιά έπρεπε να κατεβεί να πάει downtown για να συναντηθεί με κάτι δικηγόρους για θέματα που αφορούσαν την περιουσία της, που κάποιοι επιτήδειοι πήγαιναν να της την φάνε. Είπα ότι κακώς δεν το ήξερα νωρίτερα, θα τους σύστηνα την κουμπάρα μου που είναι εξαιρετική δικηγόρος (άσχετο, το ξέρω). Ας επανέλθω στο μωρό και στην ιδιαίτερη γλωσσική του ικανότητα. Αντιλαμβανόμενη λοιπόν ότι το μωρό όχι μόνο μιλάει αλλά είναι έτοιμο και να ρητορεύσει, πάω να βρω τον καλό μου να του πω ότι κάτι πρέπει να κάνουμε, ένα γάμο, μία συγκατοίκηση, κάτι. Και τον βρίσκω πού λέτε; Είναι ένα αυτοκίνητο, στο πορτ-μπαγκάζ του οποίου υπάρχουν κάτι σακούλες άσπρες με ωμά κρέατα μέσα, κάτι τεράστια κομμάτια (τα κρέατα ανήκαν στη γιαγιά μου, όπως ήξερα με τη βεβαιότητα που στα όνειρα μας συνοδεύει σχετικά με την προέλευση διαφόρων πραγμάτων). Και αυτός είναι μέσα στο πορτ-μπαγκάζ και έχει πιάσει ένα τεράστιο πόδι πουλερικού (με δάκτυλα και νύχια πάνω!) και το τρώει ωμό!!! Η αηδία μου δεν περιγράφεται, φίλες και φίλοι. Ακόμη και το ξίγκι, που πιο αηδία δεν υπάρχει, το τρώει έτσι, ωμό! Συνειδητοποιώ με πόνο τη στιγμή εκείνη ότι με τον άνθρωπο αυτό δεν ταιριάζουμε, ότι είναι πολύ άξεστος και δεν θα μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά σαν ζευγάρι. Αποφασίζω όμως να κάνω υπομονή για χάρη του παιδιού (εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνω όσα ζευγάρια κάνουν την υποχώρηση να μένουν μαζί για χάρη των παιδιών τους) και να χωρίσω μόνο όταν και εφόσον αντιληφθώ ότι τα πράγματα είναι τόσο άσχημα που είναι πραγματικά καλύτερα για το παιδί να ζει με χωρισμένους γονείς.

Αυτό ήταν εν πολλοίς το όνειρο. Δεν ξέρω αν θέλω να μπω στη διαδικασία να το αναλύσω… ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/11/02/%ce%9f_%ce%b1%cf%87%cf%84%ce%b1%cf%81%ce%bc%ce%ac%cf%82_%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1_%ce%bc%ce%bf%cf%85 Baltazar 2009-11-02T17:54:00-05:00 2009-11-02T17:54:00-05:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/10/29/%ce%95%cf%8d%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%bf_light_%cf%83%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%bb%cf%85%ce%ba%cf%8c Baltazar 2009-10-29T14:32:00-04:00 2009-10-29T14:32:00-04:00
1 φλυτζάνι ζάχαρη ή το αντίστοιχο σε φρουκτόζη (δηλ. 2/3)
6 κουτ. σούπας γιαούρτι
1/2 φλυτζάνι κακάο
1 βανίλια
2 ασπράδια αυγών (αν και καμιά φορά λυπάμαι να πετάξω τους κρόκους και βάλω τουλάχιστον τον έναν)
1/2 φλ. αλεύρι
1/4 φλ. φουντούκια ψιλοκομμένα
Ζάχαρη άχνη


Ανακατεύουμε τη ζάχαρη, το κακάο και το γιαούρτι. Προσθέτουμε τα ασπράδια και τη βανίλια και ανακατεύουμε. Σιγά σιγά ρίχνουμε και το αλεύρι. Στο τέλος προσθέτουμε τα φουντούκια, ίσα να ανακατευτούν. Ψήνουμε για 25-28 λεπτά σε βουτυρωμένο ταψί στους 180. Πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/10/16/What_do_you_do_when_you_don_t_know_what_to_do_ Baltazar 2009-10-16T16:41:00-04:00 2009-10-16T16:41:00-04:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/10/01/Where_I_am_right_now. Baltazar 2009-10-02T01:28:00-04:00 2009-10-02T01:28:00-04:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/09/20/Baby,_baby! Baltazar 2009-09-20T18:36:00-04:00 2009-09-20T18:36:00-04:00
Άντε να χειμωνιάσει να το κρατάει μέσα γιατί δεν μας βλέπω να την παλεύουμε πολύ ακόμα... ]]> http://www.chaniablogs.gr/feed.php?channel=169&y=2009&m=09&d=20&iid=16940 Baltazar 2009-09-20T11:10:00-04:00 2009-09-20T11:10:00-04:00 workaholic, π.χ. που με μύησε στο μπλογκ, ήταν ο πρώτος που διάβαζα και που με τον τρόπο που έγραφε έκανε να ωριμάσει και μέσα μου η επιθυμία να γράψω κι εγώ κάτι δικό μου στο web. Από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα ήξερα ότι είχα να κάνω με ένα άτομο ανοικτόκαρδο, δραστήριο, με αγάπη για τη ζωή και τους άλλους ανθρώπους. Μέσα από το μπλογκ του μπόρεσα να τον γνωρίσω καλύτερα, να δω πώς σκέφτεται, πώς αντιμετωπίζει τα περιστατικά που συμβαίνουν στη ζωή του, τι τον ενθουσιάζει και τι τον στεναχωρεί περισσότερο, να ρίξω ίσως μια ματιά σε πράγματα λίγο πιο προσωπικά και ενδόμυχα από ό,τι θα μου αποκάλυπτε σε έναν καφέ (αν και ομολογώ ότι πολλές φορές μου έχει αποκαλύψει πολύ ανοικτά πράγματα με μεγάλο προσωπικό βάρος). Κατά κάποιο τρόπο το μπλογκ του συμπλήρωνε την εικόνα που αποκτούσα για αυτόν από κοντά. Υπάρχουν πολλά είδη μπλογκ. Πχ. μπλογκ με ιστοριούλες και διηγηματάκια, μπλογκ με μπινελίκια, γκρίνιες και γενικά μία φιλοσοφία του τύπου "τα χώνουμε όπου βρούμε", μπλογκ με αυστηρά έως δύσκαμπτα δοκίμια για άσκηση ύφους και εμβριθή έως αμπελοφιλοσοφική ανάπτυξη ποικίλων ιδεών, και μπλογκ με απλό, προσωπικό, αληθινό ύφος και περιεχόμενο, όπου ο συγγραφέας σου μιλάει περίπου όπως αν βρισκόσασταν από κοντά και κουβεντιάζατε. Χωρίς να σου πουλάει πνεύμα, χωρίς να προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει, απλά σου δείχνει τον εαυτό του, τα ενδιαφέροντα, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Έτσι ήταν το μπλογκ του Χρήστου. Κι έτσι ήθελα να γράφω κι εγώ. Φλέρταρα λίγο καμία φορά με τις λέξεις, όπως κι εκείνος, όμως πάντα ό,τι έγραφα ήταν μία σκέψη αληθινή, που έβγαινε από μέσα μου όπως θα τη διατύπωνα αν έγραφα σε μία φίλη, ή ακόμη και αν κρατούσα ημερολόγιο. Όπως όμως είπα και στο προηγούμενο post, τα ρόδα είναι για τη ζωή και τα αγκάθια για την τέχνη. Ο Χρήστος είχε πολύ καλύτερο μπλογκ όταν από τη ζωή του έλλειπαν πολλά από τα πράγματα που την πλουτίζουν τώρα, όταν "αγαπούσε τη Τζέην αλλά αυτή αγαπούσε τον Ταρζάν", όπως ήταν ο τότε τίτλος του. Γιατί τότε έγραφε πραγματικά πράγματα προσωπικά. Τώρα το νέο του μπλογκ είναι σαν μαγκαζίνο. Έχει θέματα. Δεν λέω, πολλές φορές παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Δεν έχει όμως μέσα Χρήστο. Θα μπορούσε να το έχει γράψει ο οποιοσδήποτε. Αποζητώ έστω και μία ακτίνα φωτός που θα μπει μέσα από τη πιο μικρή χαραμάδα και θα φωτίσει μία πραγματική, αυθεντική διάθεσή του, μία σκέψη, έναν φόβο (ίσως τώρα που είναι παντρεμένος οι φόβοι του να έχουν γίνει ανομολόγητοι, δεν ξέρω). Το ίδιο είχε γίνει και με το blog της Silent Soul, την οποία ήξερα πολύ λιγότερο και έμαθα μέσα από το μπλογκ της πολύ περισσότερο, με τη διαφορά ότι την ακτίνα εκείνη που σας έλεγα παραπάνω είδα σήμερα να την εκπέμπει σε μία ανάρτησή της. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί πόσο παρήγορο είναι για μένα να ξέρω ότι και κάποιος άλλος που φαινομενικά τα πιο πολλά πράγματα στη ζωή του είναι μια χαρά κάνει τέτοιες σκέψεις. Να ξέρω ότι ναι, είμαι κι εγώ αχάριστη όταν έχω τόσα πολλά και όμως παραπονιέμαι και μιζεριάζομαι, ή φοβάμαι και αγχώνομαι υπερβολικά, αλλά δεν είμαι η μόνη. Ελπίζω στο μέλλον τόσο αυτοί όσο και εγώ να γράφουμε (αν γράφουμε) πράγματα αληθινά και από ψυχής και να κάνουμε τα μπλογκ μας παράθυρα στην καρδιά και τη σκέψη μας και όχι κάτι μεταξύ Ε και ΒήΜαgazino. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/09/20/Is_this_the_end_ Baltazar 2009-09-20T10:30:00-04:00 2009-09-20T10:30:00-04:00
Πλέον στο μπλογκ δεν πολυγράφω, όπως θα έχετε μάλλον παρατηρήσει. Τώρα γιατί, ούτε κι εγώ καλά καλά ξέρω. Ίσως γιατί το έχω ακόμη κρυφό από αρκετά άτομα (ακόμη και κοντινούς φίλους) και δεν το έχω "εντάξει" πλήρως στη ζωή μου (θα ήταν αλλιώς αν είχα μιλήσει για αυτό σε όλα τα άτομα που ξέρω και ήταν για μένα ένας "κόμβος επικοινωνίας" με τους άλλους). Αν και έτσι μάλλον θα έχανε κάτι από την προσωπική και ιδιωτική του φύση (τα άτομα στα οποία έχω εμπιστευτεί την ύπαρξή του νιώθω ότι μπορούν να καταλάβουν καλύτερα κάποια πολύ ιδιοσυγρασιακά πράγματα που γράφω, κυρίως τις διαθέσεις μου όταν αυτές γίνονται λίγο πιο κατηφείς και σκοτεινές από ό,τι θα ήθελα να αποκαλύψω στους πολλούς). Μπορεί και να κάνω λάθος. Μπορεί όσοι με διαβάζουν (με διάβαζαν, για να το πω σωστά, γιατί πλέον με τόση στασιμότητα θα έχουν όλοι λακίσει) να το κάνουν κυρίως από περιέργεια και όταν βλέπουν κάτι πιο μύχιο και αλλόκοτο να τρομάζουν ή να ανησυχούν για την ψυχική μου ισορροπία, και να αποφασίζουν ότι θα προτιμήσουν στο εξής να περιορίσουν την εκ του σύνεγγυς επαφή μαζί μου γιατί μάλλον πως δεν στέκω και πολύ καλά η καημένη. (Μα τι γράφω;)

Τελοσπάντων, θα δώσω μία ακόμη πίστωση χρόνου σε αυτό το έρμο το μπλογκ. Από την αρχή το έβλεπα σαν ένα μήνυμα στο μπουκάλι, με εμένα τον ναυαγό σε ένα έρημο νησί να γράφω τις σκέψεις μου και να τις εμπιστεύομαι στη θάλασσα για να τις μεταφέρει σε άγνωστους παραλήπτες. Αλλά φαίνεται πως το τελευταίο διάστημα μάλλον απορροφήθηκα πολύ από τη ζωή και τις σκέψεις μου στο νησί (πώς να φτιάξω την καλύβα μου τώρα που έρχεται χειμώνας, πώς θα φτάσω τις πάνω καρύδες γιατί τις κάτω που τις έφτανα τις έχω φάει όλες, πού θα στήσω την αιώρα που τόσο καιρό λέω να φτιάξω και τέτοια) και δεν καταδέχτηκα να επικοινωνήσω με τον έξω κόσμο, μπας κι έρθει κανείς και με γλιτώσει από την ερημιά μου. Πιθανόν γιατί είχα αρχίσει να πιστεύω ότι το νησί μου ήταν πολύ μακριά από την κοντινότερη στεριά. Ίσως όμως και να μην είναι έτσι... ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/09/02/Spongebob_Makropoulopants Baltazar 2009-09-02T22:49:00-04:00 2009-09-02T22:49:00-04:00
]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/07/17/Where_did_I_go_wrong_ Baltazar 2009-07-17T11:01:00-04:00 2009-07-17T11:01:00-04:00
Συγνώμη αν σας έριξα, περνάω μία φάση απαισιοδοξίας... ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/07/04/%ce%a3%cf%85%ce%bc%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%ac%ce%ac%ce%ac... Baltazar 2009-07-04T18:37:00-04:00 2009-07-04T18:37:00-04:00
Η διαφήμιση στηρίζεται στο πόσο παράδοξο φαίνεται, στις μέρες μας τουλάχιστον, να διαπράξει κανείς κλοπή, και δη να κάνει διάρρηξη, κλέβοντας φαγητό. Έλα όμως που εμάς προ καιρού αυτό ακριβώς μας συνέβη! Στο υπόγειο υπάρχει ένας καταψύκτης όπου φυλάμε τα τρόφιμα. Μία νύχτα λοιπόν, επιστρέφοντας από τη νυχτερινή μου διασκέδαση, βλέπω την πόρτα του γκαράζ ανοικτή, και επίσης ανοικτή την πόρτα του καταψύκτη, ο οποίος ήταν άδειος. Φαντάστηκα ότι ίσως κάναμε απόψυξη κ δεν το ήξερα, έκλεισα όμως την πόρτα του (πάλι καλά, αλλιώς θα είχε καεί). Φυσικά κάποιον που κλέβει τρόφιμα, άρα κλέβει για να φάει, τον βλέπουμε με κάποια συμπάθεια. Ναι να φάει, δε λέω, αλλά το κατσίκι μας; Τον λαγό μας; Το κουνέλι μας; (Και κουνέλι και λαγό, σημειώστε το αυτό). Τον κιμά μας τον ωραίο και μπόλικο; Τη στάκα μας τη σπιτική που μας την έδωσε η συμπεθέρα που έχει δικά της ζώα και είναι -εκτός από τίγκα στα λιπαρά κ τη χοληστερίνη- μπουκιά και συχώριο; Με αυτά θα χορτάσει δηλαδή ο πεινασμένος; Είναι δίκαιο αυτό; Δεν μας έλεγαν να τους αφήναμε κανα πακέτο ρύζι, μακαρόνια, φακές; Κανένα ληγμένο; Μας ξάφρισαν από την αφρόκρεμα της κρητικής γαστρονομικής πανδαισίας που με πλείστη περηφάνια φυλάγαμε στο κελάρι μας (το κελάρι μ'άρεσε σαν λέξη, επιτρέψτε μου, δεν την έχω ξαναχρησιμοποιήσει!) Βέβαια έχοντας φτάσει ως εκεί οι διαρρήκτες θα μπορούσαν να έχουν κάνει και πολύ χειρότερα, φτηνά τη γλιτώσαμε, δεν το συζητώ. Τη στάκα μας όμως ακόμα την κλαίω... ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/07/01/%ce%a6%ce%b1%ce%b3%ce%b7%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b9_%cf%89%cf%81%ce%b1%ce%af%ce%bf Baltazar 2009-07-01T12:48:00-04:00 2009-07-01T12:48:00-04:00
*2 μπουκέτα μπρόκολο
*1 φλ. κρεμμύδι ψιλοκομμένο
*6 αυγά + 6 ασπράδια
*miam
*1 κουτί εβαπορέ γάλα 0%
*6 oloklhra?
*ναι
*ok
*1 1/2 φλ τυρί τριμμένο
*λάδι, αλάτι, πιπέρι
*σωτάρεις πρώτα κρεμμυδάκι κ μπρόκολο (μόνο τα μπουκετάκια τα μικρά, όχι το κοτσάνι) σε 3-4 κουταλιές λάδι
*και όταν γίνουν crisp tender (τραγανά) τα προσθέτεις στο μίγμα των υπολοίπων συστατικών.Κρατάς μόνο 1/2 φλ. τυρί που το βάζεις στο τέλος πάνω πάνω, να κάνει γκρατέν.
*μετά λαδώνεις ένα πυρέξ και τα βάζεις μέσα
*40-45 λεπτά στο φούρνο, στους 180
*ξεσκέπαστο
*κ καλή σας όρεξη
*ti tyri?
*ό,τι θες, κάποιο κίτρινο, εγώ έβαλα με λίγα λιπαρά
*ok
*η γεύση του είναι σημαντική για το φαγητό αυτό πάντως
*ήταν extra light αυτό που έβαλα, άλλη φορά θα βάλω κέριγκολντ λάιτ ή κάτι τέτοιο
*mmm
*ok
*a
*milner?
*ναι καλή ιδέα
*ίσως κ να είναι το πιο ιδανικό
*kai de mou les gia posa atoma vgainei xondrika?
*6 μεγάλες μεγάλες μερίδες
*ή 8 κανονικές
*αυτό είναι Makeover πιο παχυντικής συνταγής βασικά
*που είχε πχ 12 αυγά, κρέμα γάλακτος, διπλάσιο τυρί
*αλλά ήταν BOMBA
*αν θες πχ βάζεις 1 φλ γάλα κ 1 κρέμα γάλακτος
*αλλά η γεύση θα είναι πολύ ικανοποιητική ό,τι και να κάνεις
*σου λέω το πιο σημαντικό είναι το τυρί
*"ακούγεται" πολύ στο τελικό αποτέλεσμα
*nai ok
*wraia

Α! Ξέχασα να πω στη φίλη μου ότι στο τέλος το αφήνουμε 10 λεπτά να "σταθεί" πριν το σερβίρουμε. Καλή επιτυχία! ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/05/15/_%ce%a1%ce%af%ce%be%ce%b5_%cf%84%ce%b1_%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%84%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%b1_%cf%83%cf%84_%ce%b1%ce%b3%cf%81%ce%af%ce%bc%ce%b9%ce%b1... Baltazar 2009-05-15T11:03:00-04:00 2009-05-15T11:03:00-04:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/05/06/%ce%97_%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b7_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c%cf%82 Baltazar 2009-05-06T16:18:00-04:00 2009-05-06T16:18:00-04:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/05/04/Runaway Baltazar 2009-05-04T12:54:00-04:00 2009-05-04T12:54:00-04:00
]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/04/23/Bang_bang Baltazar 2009-04-23T11:32:00-04:00 2009-04-23T11:32:00-04:00
Μόλις έχω παρκάρει το αυτοκίνητο μακριά από εκεί που θέλω να πάω και ξεκινάω με τα πόδια προς το κέντρο. Είναι σκοτεινά και η διαδρομή που περπατώ είναι περισσότερο σαν διάδρομος παρά σαν δρόμοι. Φοβάμαι. Με προσπερνά ξαφνικά κάποιος που τρέχει και λίγο μετά κάποιος που τον κυνηγά. Κάνω στην άκρη για να περάσει ο δεύτερος και να αποφύγω τον κίνδυνο. Προχωρώ λίγο ακόμα αλλά αποφασίζω να γυρίσω πίσω και να πάρω το αυτοκίνητο ώστε να έρθω λίγο πιο κοντά στο μέρος που ήθελα να πάω για να μην κινδυνεύσω στο γυρισμό που θα είναι και πιο αργά. Βλέπω δύο τύπους που περνάνε και πυροβολούν απρόκλητα δύο άτομα. Συνεχίζω να περπατώ. Λίγο αργότερα απειλούν με όπλο τρία άτομα -το ένα τουλάχιστον από αυτά είναι μία μικροκαμωμένη κοπέλα με μαύρη μπλούζα, τα άλλα δεν θυμάμαι, μάλλον κοπέλες- και πυροβολούν αμέσως τα δύο. Μόλις φτάνουν στην κοπέλα πάνε να πυροβολήσουν αλλά διαπιστώνουν ότι τους έχουν μόλις τελειώσει οι σφαίρες. Η κοπέλα λέει μία "εξυπνάδα" ότι δεν θα μιλήσει για αυτό που είδε και κάνει να φύγει. Την χτυπούν και την αφήνουν παράλυτη από τη μέση και κάτω ή σοβαρά τραυματισμένη στη μέση. Φοβάμαι ότι τώρα που τους προκάλεσε θα την βιάσουν. Ο ένας προσπαθεί όντως να εκμεταλλευτεί τους κινητικούς περιορισμούς του τραυματισμού της, το μόνο που κάνει όμως είναι να της ξεζώσει την μπλούζα από τη μέση και να την πιάσει λίγο στο λαιμό. Τελικά σκοτώνουν την κοπέλα βάζοντάς της ένα περιστέρι στο στόμα σχεδόν ολόκληρο (μόνο η ουρά λίγο περισσεύει), δένοντάς την πισθάγκωνα και αφήνοντάς την να πεθάνει έτσι (εξακολουθεί να αναπνέει αλλά κάποια στιγμή λογικά θα πνιγεί). Μετά γυρνάνε και κοιτάνε εμένα. Είμαι πεσμένη κάτω κόντρα σε έναν τοίχο, όπως και η κοπέλα και τα άλλα δύο άτομα απέναντί μου. Ετοιμάζονται να με χτυπήσουν (αφού δεν έχουν πια σφαίρες), ή έρχονται τέλος πάντων να με "περιλάβουν" και τότε ξυπνάω. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/04/22/%ce%9c%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%b2%cf%81%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%b2%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%84%ce%ae%cf%84%cf%89%ce%bd,_%cf%84%ce%b1_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1_%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%b2%cf%81%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%82! Baltazar 2009-04-22T12:09:00-04:00 2009-04-22T12:09:00-04:00 Γιατί ρε subconscious να πούμε μου ξηγιέσαι έτσι; Δεν τον έκοψα τον Γιάλομ; Ορίστε, παρόλο που πήγα και αγόρασα κι άλλο βιβλίο του το άφησα για να μη βλέπω τέτοια όνειρα και να μην αγχώνομαι γενικότερα, γιατί το άγχος του θανάτου να πω την αλήθεια μου αν και αυθεντικό (γιατί οφείλεται σε πραγματικό και σοβαρό πρόβλημα), το θεωρώ και μάταιο γιατί τι έχεις να κερδίσεις με το άγχος σου; Το μόνο καλό που μπορεί να βγει από αυτό είναι να αποκτήσεις δίψα για ζωή, οπότε απόκτησέ την και από μόνος σου και χίμηξε πάνω της εξ αρχής να γλιτώσεις και χρόνο. Τι να κάνω τώρα εγώ; Μήπως να ξαναρχίσω το διάβασμα να το εξαντλήσω το θέμα, μπας και τώρα μου φταίει ότι το έχω αφήσει ημιτελές και μέσα μου το επεξεργάζεται το ασυνείδητο-υποσυνείδητο πώς τα λένε αυτά τα αφανή της νόησης; Δεν ξέρω.
Α, επίσης θυμάμαι ένα φυσικό σφουγγάρι μεγάλο μεγάλο να πέφτει από έναν καταρράκτη. Άσχετο.

Για να πω την αλήθεια βέβαια, τώρα που το καλοσκέφτομαι, παρόλο που δεν καταναλώνω εδώ και κάποιες μέρες σχετικά αναγνώσματα, σκέψεις για το θάνατο κάνω. Φίλους και γνωστούς με μεγάλη ηλικία και άσπρα μαλλιά τους σκέφτομαι καμιά φορά με θλίψη γιατί ξέρω ότι όπως και να έχει θα "φύγουν" πολύ πριν από μένα και θα τους χάσω (για γονείς και συγγενείς ούτε λόγος βέβαια, ο νους μου δεν τολμά να πάει ως εκεί, με τρόμο αγγίζει αυτή τη σκέψη όταν τη συναντήσει), φοβάμαι να χρησιμοποιήσω τη λέξη άγγελος για να χαρακτηρίσω κάποιον -από τους λίγους που κάποιες φορές την αξίζουν-, κοιτάζω στον καθρέφτη τα πρώτα βαρίδια που έχει αφήσει ο χρόνος στο πρόσωπό μου, τις πρώτες μου άσπρες τρίχες (μα επιτέλους γιατί δεν τα βάφω όσο είναι ακόμη λίγες;!). Πρέπει να απορροφηθώ στη ζωή, να μην τα σκέφτομαι αυτά. Πώς όμως; ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/04/18/%ce%a3%cf%87%cf%8c%ce%bb%ce%b9%ce%bf_%ce%ad%ce%ba%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%be%ce%b7 Baltazar 2009-04-18T19:30:00-04:00 2009-04-18T19:30:00-04:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/04/18/%ce%a3%cf%87%cf%8c%ce%bb%ce%b9%ce%bf_%ce%ad%ce%ba%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%be%ce%b7 Baltazar 2009-04-18T18:41:00-04:00 2009-04-18T18:41:00-04:00 Σεπτέμβριο του 07, ενάμιση χρόνο πριν. Κοίταξε να δεις που κάποιος βρίσκεται στη θέση που ήμουν εγώ τότε, βρήκε και διάβασε το post που είχα γράψει και μου γράφει σχόλιο τώρα! Είναι πολύ περίεργο που συμβαίνει τώρα κάτι τέτοιο, γιατί τελευταία μέσα στα διάφορα υπαρξιακά μου άγχη πολύ συχνά σκέφτομαι την έννοια του χρόνου και του πώς περνάει από πάνω μας, και συγκεκριμένα για τα μέρη που μας φιλοξενούν. Ήμουν στο σπίτι του φίλου μου και το μυαλό μου πήγε στην πρώτη φορά που το επισκέφτηκα όταν είχαμε πρωτογνωριστεί, θυμήθηκα πού καθόταν σε σχέση με την παρέα του, πού κάθισα εγώ -απογοητευτικά μακριά του, όπως μου είχε πει αργότερα-, τον φίλο του που μου πρόσφερε ένα από τα σουβλάκια που είχε μόλις παραγγείλει, το πώς πεταγόταν σαν ελατήριο κάθε φορά που έλεγα το όνομά του και έτρεχε να μου φέρει αν του ζητούσα κάτι, τις συζητήσεις που κάναμε στην παρέα... Ή στον επιτάφιο χθες σκέφτηκα ότι στην ίδια εκκλησία είχα παντρέψει την κουμπάρα μου, πού στεκόμασταν όταν ετοιμάζαμε τα πράγματα, το άγχος που είχα να πάνε όλα καλά (αλλά και την επίσκεψή μου στην ίδια εκκλησία στον επιτάφιο την προηγούμενη χρονιά), το πόσοι γάμοι, πόσες βαφτίσεις (και άλλα λιγότερο ευχάριστα) είχαν ευλογηθεί σε αυτήν την εκκλησία και για πόσα και πόσα χρόνια... Με συγχωρείτε που ξέφυγα λίγο από το θέμα μου αλλά αυτό ήταν κάτι που είχα στο μυαλό μου και ήθελα την ευκαιρία να το γράψω (θα μου πείτε ας το έγραφες σε ξεχωριστό post, συμμάζεψε τις σκέψεις σου επιτέλους).
Που λέτε, για να επανέλθω, με εξέπληξε ιδιαίτερα το σχόλιο που έλαβα σήμερα για το περασμένο-σχεδόν ξεχασμένο post. Κάποιος άλλος είναι στη φάση που ήμουν εγώ πριν από ενάμιση χρόνο... τι λες τώρα! Θυμάμαι ήδη μακρινά τον εαυτό μου, κάποιους μήνες μετά το χωρισμό εκείνο και ήδη σε μία πορεία καινούρια (την οποία ακολουθώ αισίως και τώρα) να προσπαθώ να εξηγήσω σε μία γνωστή μου κοπέλα που είχε λίγο καιρό χωρίσει και ήταν απαρηγόρητη ότι αυτό που της συνέβη ήταν για το καλύτερο και ότι δεν αξίζει να στεναχωριέται, ότι μετά από λίγο καιρό θα της φαίνεται σαν κάτι ασήμαντο. Κάποιους μήνες μετά και ενώ την είχα χάσει καιρό τη βλέπω σε μία παρέα και μου λέει "Πόσο δίκιο είχες σε αυτά που μου έλεγες τότε". Σχεδόν είχα ξεχάσει τι της είχα πει ακριβώς και τη ρώτησα σε τι αναφερόταν. "Για το κλάμα που έριχνα τότε" μου λέει. Το είδε. Το είδε και αυτή και θυμήθηκε τα λόγια μου. Το ίδιο θα συμβεί και στην κοπέλα που μου έγραψε το σχόλιο,αν και δεν ξέρω αν θα επιστρέψει στο blog να διαβάσει αυτά που με αφορμή αυτήν γράφω τώρα. Το μόνο σίγουρο ότι ο χωρισμός είναι κάτι που όλοι έχουμε περάσει. Και επίσης σίγουρο είναι ότι τελικά αργά ή γρήγορα, εύκολα ή δύσκολα "μας περνάει". Όσο πιο γρήγορα μπορέσουμε να κοιτάξουμε την κατάσταση μακροσκοπικά, δηλαδή σαν κάτι που συμβαίνει στον καθένα και όχι σαν κάτι που συμβαίνει σε εμάς γιατί μας έχουν φτύσει (μα τι λεπτότης στην έκφραση!), τόσο το καλύτερο. Χρόνος χρειάζεται σίγουρα, και πόνος και σκέψη και υπομονή. Αλλά κάθε καινούρια μέρα που έρχεται κουβαλά μαζί της την υπόσχεση για κάτι καλύτερο και πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να την βοηθήσουμε να το πραγματοποιήσει. Ο χρόνος κυλάει αμείλικτα περνώντας από πάνω μας και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ζούμε όσο γίνεται πιο γεμάτα την κάθε μας στιγμή. (Κοινοτυπώ το ξέρω αλλά έτσι είναι τα πράγματα αυτά.) Εύχομαι στην κοπέλα που μου έγραψε το σχόλιο να μπει σύντομα σε μία καινούρια και όμορφη φάση στη ζωή της, να διδαχθεί από τα παλιά της λάθη για να αποφύγει τα καινούρια και να έχει τη δύναμη να ξεπερνά στη ζωή της χωρισμούς και ό,τι άλλο άσχημο της τύχει. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/04/17/%ce%95%ce%af%cf%80%ce%b5_%cf%84%ce%ad%cf%84%ce%bf%ce%b9%ce%bf_%cf%80%cf%81%ce%ac%ce%b3%ce%bc%ce%b1_%ce%bf_%ce%91%ce%bb%ce%b2%ce%ad%cf%81%cf%84%ce%bf%cf%82; Baltazar 2009-04-17T13:21:00-04:00 2009-04-17T13:21:00-04:00
"Τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν μπορούν να λυθούν στο ίδιο επίπεδο σκέψης που βρισκόμασταν όταν τα δημιουργήσαμε".

Αντιγράφοντάς το συνειδητοποιώ πώς περίπου λειτουργεί στη φυσική αυτή η σκέψη, αναφορικά με τη σχετικότητα. Είναι όμως πολύ ενδιαφέρουσα η διάσταση που παίρνει αν την απομονώσουμε από το αρχικό περιβάλλον της και την εντάξουμε σε ένα άλλο πεδίο σκέψης που αφορά τα δικά μας προβλήματα. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/04/17/%ce%a4%ce%bf_%cf%83%cf%80%ce%af%cf%84%ce%b9_%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1_%cf%83%cf%84__%cf%8c%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf_%ce%ba%ce%b9_%ce%b7_%ce%ac%ce%b2%cf%85%cf%83%cf%83%ce%bf%cf%82_%ce%bc%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%ac_%ce%bc%ce%bf%cf%85 Baltazar 2009-04-17T12:21:00-04:00 2009-04-17T12:21:00-04:00 -Επέστρεψα πριν λίγες μέρες έπειτα από πολυήμερη απουσία από την πόλη μου και από τις συνήθεις δραστηριότητές μου και για κάποιο λόγο (αδράνεια μάλλον) δεν φρόντισα να επανασυνδεθώ με τις κοινωνικές μου συναναστροφές, κάτι που με έχει κάνει αρκετά εσωστρεφή.
-Διαβάζω ένα βιβλίο του Γιάλομ και μου φαίνεται ότι παρακολουθώ θρίλερ (για να μην πω ότι θα προτιμούσα να παρακολουθώ θρίλερ, που δεν βλέπω ποτέ): οι ασθενείς κατατρέχονται από ένα σωρό υπόγεια, κρυφά απωθημένα τα οποία αποκαλύπτονται μέσα από τρομακτικά και μακάβρια όνειρα (κρανία καλυμμένα με βλέννες και τέτοια) και όλοι τελικά μέσα μας είμαστε τρομαγμένα και αβοήθητα παιδιά, ανυπεράσπιστα απέναντι στην αμείλικτη πορεία του χρόνου που μας οδηγεί αναπόδραστα στο θάνατο.
-Την αίσθηση αυτή ενίσχυσε η χθεσινή μου επίσκεψη στην εκκλησία (αν και χάρηκα πολύ που πήγα με τον καλό μου), όπου βρέθηκα ούτε λίγο ούτε πολύ μπροστά σε έναν κανονικότατο ανθοστόλιστο τάφο, να ακούω ψαλμούς περί της καθόδου στον Άδη και να σκέφτομαι τι έκανε τις καλόγριες της μονής, που μια χαρά γυναίκες ήταν, να απαρνηθούν μία "φυσιολογική ζωή" με άνδρα, παιδιά, σκυλιά και γατιά (ή και τίποτα από όλα αυτά, λέω εγώ τώρα πώς είναι ένα δημοφιλές έως τετριμμένο σενάριο) και να αφοσιωθούν στον Κύριο.
-Τις τελευταίες ημέρες απέχω σημαντικά από την έκθεση στο ηλιακό φως λόγω της κλειστομανίας που αναφέρω στο πρώτο σημείο.

Δεν ξέρω αν θα πρέπει να ψάξω βαθιά μέσα μου να βρω πράγματα που μου φταίνε και ρίζες του κακού για να τις ξεριζώσω ή απλά να εκλογικεύσω την κατάσταση και να πω "φταίει που δεν βλέπω φως" ή "αν κάνω λίγη γυμναστική θα τρέξουν ενδορφίνες και θα μου περάσει". Α, ξέχασα εντελώς ότι αρχικά ξεκίνησα να γράφω αυτό το Post για να αναφέρω ένα όνειρο που είδα πρόσφατα (θέλω πολύ να καταγράφω όλα ει δυνατόν τα όνειρά μου για να μην τα ξεχάσω):

Το βασικό θέμα του ονείρου μου λοιπόν είναι ένα σπίτι. Ένα διαμέρισμα σε μία πολυκατοικία. Είναι ισόγειο ή πρώτος όροφος ή ημιόροφος (όπως είναι το σπίτι μας) ή ημιυπόγειο ή κάτι τέτοιο. Πολύ ψηλοτάβανο και ευάερο αλλά οι τοίχοι είναι λίγο κίτρινοι (ίσως όχι από βρωμιά, δεν ξέρω αν καθαρίζει αυτό που έχουν). Το σπίτι λοιπόν αυτό είναι λίγο... κέντρο διερχομένων. Διάφοροι μπαίνουν και βγαίνουν, κάτι περίεργοι νταγλαράδες με μαύρα ρούχα, μπαίνω κι εγώ, βγαίνω. Το θέμα είναι ότι όπως λένε και στα αγγλικά...this house is not a home. Δεν είναι σπίτι όπου μπορείς να μείνεις. Δεν μπορείς να μείνεις γιατί είναι απροστάτευτο, δεν σου δίνει την αίσθηση της σιγουριάς, του "μέσα", μπορεί να μπει ο οποιοσδήποτε, δεν σου προσφέρει ασφάλεια. Έντονα θυμάμαι αν και έχουν περάσει αρκετές μέρες μία γυναίκα που κρατά ένα μωρό στην αγκαλιά της, δεν θυμάμαι όμως αν μπαίνει ή όχι στο σπίτι ή αν απλώς στέκεται απ' έξω προσπαθώντας να δει αν θα μπορούσε να φέρει μέσα το μωρό της (φυσικά και δεν μπορεί, πού να το φέρει η γυναίκα, δεν είναι ασφαλές αυτό το μέρος, όχι πως είναι η μέκκα του εγκλήματος ή τίποτα τέτοιο, αλλά αν κάτι συμβεί δεν υπάρχει ασφάλεια). Επίσης αυτό το σπίτι δεν πολυέχει έπιπλα, αν και είναι μεγάλο και θα μπορούσε να γίνει ωραίο (όχι από μένα, εγώ σε θέματα διακόσμησης είμαι στα όρια της διανοητικής καθυστέρησης) και φιλόξενο (λέμε τώρα, το φανταζόμαστε αυτό).

Να υποθέσω ότι η γυναίκα με το παιδί είναι μία πιθανή μελλοντική πλευρά του εαυτού μου. Ότι το σπίτι είναι η ζωή μου όπως είναι τώρα, ουσιαστικά ανέστια, ξέφραγη, έρημη, αβέβαιη (αυτοί οι τύποι με τα μαύρα τι είναι; Μη φανταστείτε men in black με κουστούμια και τέτοια, φούτερ ψιλοξεβαμμένα φοράνε και τζιν. Μπορεί να είναι οι εραστές μου -αρρενωποί, δυνατοί αλλά κάπως παρακατιανοί και σε κάθε περίπτωση ανάξιοι εμπιστοσύνης).

Τις τελευταίες μέρες έχω αρχίσει να σκέφτομαι πολύ για τη ζωή μου, το τι έχω κάνει και τι θα μπορούσα να είχα κάνει και δεν έκανα. Εντόπισα ότι κάποια προβλήματα στη σχέση μου σχετίζονται με το ότι νιώθω πως δεν έζησα αρκετά όμορφη και γεμάτη προσωπική ζωή μέχρι τώρα, γιατί δεν είχα μυαλό και με παρέσυραν διάφορα πράγματα χωρίς αξία, κάτι που μου έβγαινε σαν φθόνος μέσα στη σχέση. Και πικρία και πόνος και βάσανο. Νιώθω την καρδιά μου "στριμωγμένη".

Προκαλώ (ή καλύτερα παρακαλώ) τους επίδοξους αναλυτές ονείρων ή ανθρώπων να μου πουν τη γνώμη τους για το όνειρο ή για τα υπόλοιπα, αν τυχόν τα γραφόμενά μου ξυπνήσουν μέσα τους κάποια παραπάνω σκέψη, και ζητώ συγνώμη που δεν μπαίνω στον κόπο να γράψω έναν πιο "στρογγυλεμένο" επίλογο. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/04/04/The_slip_and_the_grip_(%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%8d%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%b7_%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%cf%86%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%b7:_%ce%bd%ce%b1_%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%80%cf%89%ce%b8%cf%8e_%ce%bd%ce%b1_%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%b2%cf%89) Baltazar 2009-04-04T21:32:00-04:00 2009-04-04T21:32:00-04:00 Ανάμεσα στα σημαντικότερα σίγουρα θα ξεχωρίσω τη χορευτική παρουσίαση στο πάρτι της σχολής χορού που πηγαίνω (δεν έχω νιώσει τίποτα παρόμοιο, κάποια στιγμή που θα με βρει με καλή διάθεση θα κάτσω να σας γράψω για αυτό, ήταν υπέροχα) και την αναχώρηση την επόμενη ακριβώς μέρα για τον "παράδεισο των βράχων", ένα λαξευμένο βότσαλο στα Δωδεκάνησα, φτιαγμένο για όσους έχει βαρέσει αγιάτρευτα η λόξα της μεγάλης ανηφόρας και πασχίζουν να ανέβουν σε ολοένα πιο κακοτράχαλους και δύστροπους βράχους.
Και επειδή είμαι ακόμη εκεί θα σας μιλήσω λίγο παραπάνω για αυτό. Κατ'αρχάς δεν έχω ακόμη καταλάβει αν ανήκω σε αυτούς που "έχει βαρέσει αγιάτρευτα η λόξα της μεγάλης ανηφόρας". Η ώρα της ανάβασης σου δείχνει πολλά για τον εαυτό σου. Φαίνεται το πείσμα σου, φαίνεται η δειλία σου, φαίνεται η υπομονή σου, το πόσο κοντά είσαι στο θυμό, στην υπέρβαση, στην παραίτηση, το αν θα επιχειρήσεις αυτό που δεν μπορείς (ή έτσι μόνο νομίζεις), αν θα τολμήσεις να αναμετρηθείς με ορεινούς όγκους αποκαρδιωτικής διαμόρφωσης, φυσικούς και εσωτερικούς. Σε μένα φαίνονται καθαρά και τα καλά και τα άσχημα. Από τα άσχημα, απ' τα οποία μου επιβάλλει η μετριοφροσύνη μου να ξεκινήσω (ώστε να έχω μετά όλο το περιθώριο να αναπτύξω τα καλά, τι ψώνιο), ξεχωρίζω το πόσο ηττημένη νιώθω συχνά απέναντι στο φόβο μου, το πόσο φυγόπονη είμαι και το ότι μου λείπει πολλές φορές το πείσμα και η επιμονή. Από τα καλά είναι η ψυχραιμία που έχω τις πιο πολλές φορές (από την αρχή για την ακρίβεια, για κάποιο λόγο δεν "σαστίζω"), το ότι δεν μου βγαίνουν νεύρα (φόβος ναι, αβεβαιότητα ναι, "τσαντίλα" κάποιες φορές ναι, αλλά όχι επιθετικότητα με τους άλλους) και ότι για κάποιο ανεξήγητο λόγο όταν αισθάνομαι ότι όλα πάνε καλά έχω μία πρωτοφανή και άξια απορίας ανεμελιά σχετικά με το όλο θέμα. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο θα "πωρωθώ" με τη δραστηριότητα αυτή όπως οι άλλοι εδώ πέρα (βέβαια για να αποτελεί μέχρι και τώρα ζητούμενο αυτό μάλλον πως δεν..., αλλά ποτέ δεν ξέρεις), και σε τελική ανάλυση κατά πόσο θα επιλέξω να έρθω αντιμέτωπη με τις αδυναμίες μου και να κονταροχτυπηθώ μαζί τους, να παλέψω για να συρθώ στη μεγάλη ανηφόρα ή αν θα προτιμήσω να τις κρύψω κάτω από το χαλί, να τις αγνοήσω σφυρίζοντας δήθεν αδιάφορα (τρέμοντας όμως πάντα μέσα μου τη στιγμή που θα με εκδικηθούν για αυτό). Ίσως απλά να βρίσκομαι στη φάση που πρέπει να κάνεις τις περισσότερες (εσωτερικές κυρίως) υπερβάσεις και μου έχει πέσει λίγο βαρύ το πρόγραμμα. Όπως και να έχει θα δείξει. Αν ο φόβος, η ασφαλιστική δικλείδα της αυτοσυντήρησης θα με κρατήσει μακριά από τον κίνδυνο ή αν το αγρίμι μέσα μου θα απαιτήσει να τον αψηφίσω... ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/03/17/Prime Baltazar 2009-03-17T11:16:00-04:00 2009-03-17T11:16:00-04:00 Αμ δε που ήταν. Η απόλυτη αποτυχία. Τίποτα στην ταινία δεν λειτουργεί αρμονικά. Κατ' αρχάς οι χαρακτήρες δρούσαν άλλα αντ'άλλων. Η Ούμα Θέρμαν υποτίθεται ότι έχει μόλις χωρίσει στην αρχή της ταινίας, κάτι που εξομολογείται στην ψυχολόγο της, αλλά με το που γνωρίζει τον 23χρονο (που είναι ο γιος της ψυχολόγου, αυτό είναι το κλου της ταινίας υποτίθεται) ούτε που της ξαναπερνά από το μυαλό ο πρώην σύζυγός της, με ένα παφ εξαλείφεται από τη μνήμη της. Υποτίθεται ότι είναι 37 χρονών (μακάρι να είμαστε κι εμείς έτσι στα 37, είναι μία κούκλα), αλλά δεν μας δίνει τίποτα παραπάνω από ακκισμούς και σκερτσάκια χαζοέφηβης (αν και ίσως κάπου με ευχαριστεί να βλέπω ότι αυτή η ιδιαίτερης ποιότητας γυναίκα δεν βρίσκει τη θέση της μέσα σε κάτι μέτριο -προς κακό, για να είμαι πολύ επιεικής- αποδεικνύοντας ότι είναι φτιαγμένη για κάτι πολύ διαφορετικό -πχ την πέτυχα τις προάλλες στην τηλεόραση στο Βατέλ, με τον Ντεπαρντιέ, έξοχη). Η Μέριλ Στριπ υποτίθεται ότι είναι ταυτόχρονα μία ψυχολόγος, από τη μία (που μία ευρύτητα πνεύματος περιμένεις να την έχει, τελοσπάντων), και από την άλλη είναι μία νοικοκυρά που κουβαλά πλήθος μικροαστικών αντιλήψεων της εβραϊκής κοινωνίας (με εμμονή να παντρευτεί ο γιος της εβραία και διάφορα τέτοια), κάτι που δεν κολλάει, αφού ούτε μία από τις καλύτερες ηθοποιούς του Χόλιγουντ δεν μπορεί να το αποδώσει πειστικά (ο χαρακτήρας για μένα έμεινε απογοητευτικά απροσδιόριστος και μπερδευτικά αντιφατικός).
Μετά, ο πιτσιρικάς... εδώ δεν φταίει μόνο ο σκηνοθέτης και η ταινία, φταίει και ο ηθοποιός. Ο νεαρός της ταινίας, αν ήταν χρώμα θα ήταν κομοδινί: αδιάφορος, μουντός, υποτίθεται πάει με όλα αλλά στην πραγματικότητα δεν πάει με τίποτα και χαλάει και το σύνολο αν κάπου το προσθέσεις. Η πάστα του δεν είναι ούτε για δευτέρας διαλογής ταινίες με ξελιγωμένους έφηβους που κυνηγάνε γκομενίτσες (ούτε την καλτ ποιότητα που θα ζητούσαν αυτού του είδους οι ταινίες είχε). Υποτίθεται ότι ο χαρακτήρας είναι ένας 23χρονος με πάθος για τη ζωγραφική, που όμως χαντακώνει ο ίδιος τα όνειρά του ανίκανος να αντιταχθεί στις συντηρητικές αντιλήψεις της παραδοσιακής εβραϊκής οικογένειάς του. Και υποτίθεται ότι ανήκει και στο είδος του έφηβου που θα αγνοήσει τις εικοσάχρονες συνομίληκές του και θα ερωτευτεί μία μεγαλύτερη γυναίκα, όχι πια τόσο φρέσκια, σημάδι πρόωρης και απρόσμενης (ιδίως για τα ανδρικά δεδομένα) ωριμότητας, που πραγματικά στην ταινία ούτε με κιάλια δεν το διακρίνουμε. Επίσης υποτίθεται ότι είναι έξυπνος και με χιούμορ, αλλά εμείς χασμουριόμαστε όποτε μιλάει. Γιατί δεν βρήκαν κάποιον άλλον δεν καταλαβαίνω. Σαν ποιον; Αν θέλανε το γκομενάκι που φυσάει και κάνει τα κοριτσάκια να αναστενάζουν, ας βάζανε τον Τζος Χάρνετ (έτσι δεν τον λένε, τον μορφονιό που έπαιζε στο 40 μέρες και 40 νύχτες, στο Περλ Χάρμπορ και διάφορα άλλα, εντυπωσιακά ωραίο παιδί). Αν θέλανε πάλι κάτι πιο "ψαγμένο" έπρεπε να βάλουν κάτι με την πάστα που είχαν οι νεαροί του "Κύκλου των χαμένων ποιητών", γεμάτοι νεανικά ιδανικά, εφηβική ορμή και ενέργεια, με τη σπίθα της οξυγονοκόλλησης που κολλά τον κρίκο ανάμεσα στον έφηβο και τον άνδρα (πώς τα λέω ώρες ώρες, μα πού τα βρίσκω). Δεν είναι δυνατόν στους χαμένους ποιητές να βρήκαν ένα τσούρμο ολόκληρο από τέτοιους νεαρούς και σε αυτήν την ταινία να μην τους βρέθηκε ούτε ένας! (Και ένας Τζον Κιούζακ θα πήγαινε πολύ τώρα που το σκέφτομαι, έπρεπε να κάνω εγώ το κάστινγκ της ταινίας, πάει και τελείωσε.)
Για να ολοκληρώσω τη νεκροψία της ταινίας αυτής να πω τέλος ότι εκτός από τους χαρακτήρες δεν δουλεύουν καθόλου και οι σχέσεις μεταξύ τους. Δεν μας πείθει τίποτα ότι η Θέρμαν και ο νεαρός είναι δίδυμες ψυχές με μοναδική σχέση μεταξύ τους, δεν καταλαβαίνουμε τι είδους σχέση έχει η Μέριλ Στριπ με την θεραπευόμενη (τη βλέπει απλώς επαγγελματικά; νοιάζεται για αυτήν; θέλει να τη σουβλίσει πριν το πάσχα όταν μαθαίνει ότι τα έχει με τον κανακάρη της; τι τελοσπάντων; Τώρα που το σκέφτομαι το κακό ήταν ότι η ταινία έδειχνε λίγο από όλα αυτά και πολύ από τίποτα, ενώ αν έδειχνε μία ακραία περίπτωση -πχ να έχει φρικάρει άσχημα που η άλλη είναι με το γιο της- θα μπορούσε να περισώσει το κωμικό στοιχείο, ή αν εστίαζε στο δίλημμα του ψυχολόγου θα μπορούσε να δώσει μία χροιά διαφορετικού προβληματισμού. Τα έβαλαν όμως όλα εκεί πέρα τουρλού τουρλού, με ανάλογα αποτελέσματα).

Εν κατακλείδι, μην δείτε την ταινία παρά μόνο για να ξεσηκώσετε ενδυματολογικές ιδέες από το ντύσιμο της Ούμα (το μόνο πράγμα στην ταινία που είναι πραγματικά άψογο) ή να διαπιστώσετε πόσο εύστοχη και ακριβής είναι η κριτική που μόλις διαβάσατε (πολύ θα με τιμούσε κάτι τέτοιο αλλά καλύτερα μην χάνετε το χρόνο σας, όταν το πετύχετε κάποια στιγμή στην τηλεόραση και δεν έχει κάτι καλύτερο στα άλλα κανάλια θα ρίξετε μια ματιά και θα με καταλάβετε). Αυτά. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/03/06/%ce%8a%cf%89%cf%83%ce%b7 Baltazar 2009-03-06T22:23:00-05:00 2009-03-06T22:23:00-05:00 Τα κόκαλά μου περιβάλλει ένας παγωμένος, σφιχτοδεμένος μανδύας που τα κάνει να τουρτουρίζουν ως το μεδούλι. Στο στέρνο μου μία ξερή ξύλινη σανίδα γεμάτη ακίδες μου ξεσκίζει το λαιμό και τα πνευμόνια κάθε φορά που βήχω. Ο λαιμός μου αν κοιτάξω με το καθρεφτάκι μέσα δίνει την εικόνα μίας μικρής κόλασης: διάπυρα κόκκινος με τα οιδήματα να κοχλάζουν έτοιμα να σκάσουν (μόνο οι βελζεβούληδες με τις τρίαινες λείπουν). Το κεφάλι μου είναι σαν να έχει πέσει πάνω μία τεράστια πέτρα που δεν λέει να φύγει από κει πάνω παρόλο που το'χει ξετσιλακώσει καλά καλά. Η μύτη μου τσουρουφλίζει από το Otrivin όταν έχω την τύχη να είναι ανοικτή ενώ κλείνει βαριά την καταπακτή σε σημείο ασφυξίας όταν είναι βουλωμένη. Και ο πυρετός να μην πέφτει. Και το ρίγος να επιμένει. Και να θέλω τόσο να γίνω καλά για να βγω, και να χορέψω και να πάω γυμναστήριο, να κινηθώ και να νιώσω ξανά το σώμα μου δυνατό και ζωντανό.

Σαν την υγεία δεν είν'άλλο. Περαστικά στους συνάρρωστους. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/02/17/Keira_Knightley_is..._the_Duchess Baltazar 2009-02-17T10:04:00-05:00 2009-02-17T10:04:00-05:00
Η ταινία δεν θα ήταν τίποτα άλλο από μία πομπώδης παρέλαση από κουστούμια και (κυρίως) περούκες, χωρίς τη ζωντανή και νευρώδη ερμηνεία της Κίρα Νάιτλι. Για παράδειγμα, για να καταλάβουμε το πέρασμα από την ενθουσιώδη πλην ανυποψίαστη έφηβη που μπαίνει στα ανάκτορα (πώς το λένε αυτό; έπαυλη; παλάτι; αυλή ένα στρέμμα με σπίτι γύρω γύρω;) στην πιο "ψημένη" δούκισσα λίγα χρόνια μετά αρκεί το παίξιμό της (ο σκηνοθέτης θεωρεί ότι περιττεύει να μας δώσει οποιαδήποτε άλλη πληροφορία). Παίρνει επίσης επάξια το μετάλλιο άρσης βαρών με δυσμενή γεωμετρική κατανομή γιατί καταφέρνει να περιφέρει σχεδόν χωρίς να φαίνεται ότι πονάει περούκες ιλιγγιώδους ύψους και φαντάζομαι διόλου ευκαταφρόνητου βάρους (μόνο τη λακ που θα πρέπει να έχει πάνω ανά κυβικό εκατοστό περούκας να υπολογίσεις ένα πεντάκιλο βγαίνει σίγουρα).

Ο Ραλφ Φάινς... ο Ραλφ Φάινς, τι να πούμε για αυτόν τώρα. Προσπαθούσα σε όλη την ταινία να αποφασίσω εάν μου άρεσε το παίξιμό του ή όχι. Υποτίθεται ότι είναι ένας σκληρός, αδίστακτος, άκαρδος άνθρωπος (μάλλον δούκας, το άνθρωπος φαίνεται σχεδόν σαν ευφημισμός για αυτόν), συναισθηματικά χωλός. Μέσα από το παίξιμο του Φάινς βλέπουμε ένα ανδροειδές, εγγενώς πλασμένο χωρίς συναισθήματα αλλά εντελώς μηχανικό (η αφύσικη εσωτερική κενότητα του χαρακτήρα αποδίδεται από τον Φάινς ως ρομποτική συμπεριφορά), βλέπουμε έναν άνδρα χωλό όχι μόνο στο συναίσθημα αλλά και στο περπάτημα (λίγο προς το Φρανκενστάιν το πάει), έναν άνδρα που μοιάζει όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και διανοητικά ψιλοκαθυστερημένος (πραγματικά ορισμένες στιγμές αγγίζει τα όρια του αυτισμού), βλέπουμε όμως καθαρά και πόσο "ψόφιος", από όλες τις απόψεις, είναι σε σχέση με τη γυναίκα του. Και για κάποιο ανεξήγητο λόγο μου θύμιζε πάρα πολύ τον Σημίτη (!). Από όλα τα στοιχεία που φέρνει στην ερμηνεία του ο Φάινς, που φαίνεται τελευταία να έλκει τους ρόλους "κακών" όπως το μέλι τις μύγες (ήταν άλλωστε ο ίδιος ο Βόλντεμορντ στο Χάρυ Πότερ!), το καλύτερο και αναμφισβήτητα πειστικό ήταν τα μάτια του και ιδίως το χρώμα των ματιών του, ίδιο με το χρώμα που παίρνει η "ανακατεμένη" θάλασσα όταν έχει κακοκαιρία (κανονικά τα ανοιχτόχρωμα μάτια παίρνουν τέτοιο χρώμα μόνο κόντρα στη θάλασσα), αδυσώπητο και αδίστακτο σαν κι αυτήν, έτοιμο να επιφέρει πόνο και να τσακίσει ό,τι είναι υγιές και όμορφο χωρίς να έχει ιδέα τι πάει να πει ενδοιασμός (μα πώς τα λέω πάλι). Που λέτε, δεν μπορούσα να καταλάβω καν τι σόι ερμηνεία προσπαθούσε να δώσει ο Φάινς για να του βγει τόσο αψυχολόγητη που του την ξελάσπωσε των ματιών του το γαλανό, μέχρι που διάβασα σήμερα σε μία κριτική της ταινίας ότι η δούκισσα παρουσιάζεται ως βίος παράλληλος προς αυτόν της πριγκίπισσας Νταϊάνα. Αυτός λοιπόν ήταν ο στόχος του φίλτατου Ραλφ! Ο Κάρολος! Έτσι ναι, το καταλαβαίνω, το παίξιμό του είναι εντελώς "Κάρολος", χωρίς την εκτρωματική ασχήμια (γι' αυτό δυσκολεύτηκα να το διακρίνω).

Η απόλυτη ανδρική ερμηνεία όμως στην ταινία ανήκει στον Ντόμινικ Κούπερ, που με το σμιλεμένο του κορμί (το κορμί είναι όλη η ερμηνεία) μαθαίνει στην Κίρα Νάιτλι τις χαρές του έρωτα που της στερούσαν οι στεγνές, διεκπεραιωτικές, ξύλινες συνευρέσεις με τον δούκα. Ψάχνω σήμερα να βρω καμιά φωτογραφία να σας δείξω και διαπιστώνω ότι τον νεαρό αυτόν τον έχουμε ξαναδεί στο Mamma Mia (ως "γαμπρό" της Μέριλ Στριπ), και μου κάνει εντύπωση ότι ο εικοσάχρονος πιτσιρικάς του μιούζικαλ είναι ο (για τριαντάρη τον κόβεις) πολιτευόμενος Charles Gray της δούκισσας (που μας άφησε να θαυμάζουμε το "Gray's anatomy", όπως λέγαμε χαριτολογώντας με τις φίλες μου).

Γενικά σας προτείνω να δείτε την ταινία αν σας είναι συμπαθή τα έργα εποχής, αν σας αρέσει η Κίρα Νάιτλι, αν γουστάρετε να βλέπετε κερατώματα και μούλικα (πωπω, σαν νταλικέρης έχω αρχίσει να εκφράζομαι, πρέπει να συμμαζευτώ λίγο), περούκες επί κεφαλής της προ πολλών ετών καλής κοινωνίας και ανάκτορα/παλάτια/επαύλεις/αυλές ένα στρέμμα με σπίτι γύρω γύρω. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/02/04/Dancing_with_tears_in_my_eyes_(%ce%b1%cf%80__%cf%84%ce%b1_%ce%b3%ce%ad%ce%bb%ce%b9%ce%b1) Baltazar 2009-02-04T13:08:00-05:00 2009-02-04T13:08:00-05:00
Μέχρι που καταφθάνει ο φίλτατος συγχορευτής που ήταν ο πρώτος που μου έδειξε τάνγκο (έστω και με απλό περπάτημα) όταν ακόμη έκανα μόνο λάτιν. "My first, my last, my always!", αναφωνώ χαιρετώντας τον την ίδια στιγμή που άρχιζε μία τρελή, γρήγορη σάλσα. Χωρίς να πούμε τίποτα άλλο αποφασίζουμε αυθόρμητα να ξεδιπλώσουμε το υπόλοιπο μέρος του χαιρετισμού μας πάνω στην πίστα, χορεύοντας με ρυθμούς παρανοϊκούς και οριακά επικίνδυνους, καθώς με αγωνία γραπώναμε ο ένας το χέρι του άλλου για να τη βγάλουμε καθαρή από τις ιλιγγιώδεις στροφές χωρίς να μας "πετάξουν έξω" (σιγά βρε, χορευταρού, μία σάλσα χόρεψες δεν ανέβηκες και σε ρόλερ-κόστερ!). Μετά τον χορό αυτό χωρίσαμε ξεπνοημένοι για να ξεκουραστούμε και ίσως να χορέψουμε κάτι λιγότερο αερόβιο μέχρι να ξαναρχίσουν τα τάγκο.

Αργότερα πιάνουμε πάλι να χορέψουμε μαζί. Το τραγούδι είναι η τάνγκο εκτέλεση του Roxanne από το Moulin Rouge. Ξεκινάμε, στηνόμαστε σιγά σιγά χωρίς να κοιταζόμαστε ιδιαίτερα, μπαίνουμε στο κλίμα του κομματιού, λέγαμε από μέσα μας "τι ωραίο κομμάτι, θα μας βγει φανταστικός ο χορός αυτός τώρα", παίρναμε το ύφος, αναπτύσσαμε κάτι από τη θεατρικότητα του τραγουδιού μέσα στο μυαλό μας, ο καθένας μόνος του, αλλά επικοινωνώντας το στον άλλον με τις κινήσεις μας, ώσπου εκεί που ο τραγουδιστής αναφωνεί με έναν κρωγμό απελπισίας..."Jealousy will drive you... MAAAAAAD!", γυρνάμε και κοιταζόμαστε κατάβαθα στα μάτια (όχι όπως γυρνάς και με την πρώτη βρίσκεις γενικά το πρόσωπο του άλλου και με τη δεύτερη κεντράρεις στα μάτια, μία ματιά μας βρήκε κατ' ευθείαν στο ψαχνό της κόρης)... και μέσα σε μία στιγμή όλη η ένταση, όλη η θεατρικότητα (ή ο θεατρινισμός) που είχαμε αναπτύξει μας κάνει να ξεσπάσουμε σε κάτι γέλια... Αδύνατον να σταματήσουμε.

Το γέλιο μας έπεφτε σαν ύβρις πάνω στην ιερή στιγμή του χορού σε ένα τόσο δυνατό κομμάτι, τα ζευγάρια γύρω μας χόρευαν (κρύβοντας μέσα τους το θυμό ή τον οίκτο που ένιωθαν για εμάς) αδυνατώντας να συλλάβουν πού είναι το αστείο, ο χορός μας ήταν μία σκέτη καταστροφή (πού να σου βγουν τα βήματα σε τέτοια κατάσταση), αλλά αποκτήσαμε νέο συκώτι και τουλάχιστον μία πενταετία ζωής επιπλέον με τόσο γέλιο να ευφραίνει τις καρδιές μας.

Περιττό να πω ότι δεν ξαναχορέψαμε μαζί εκείνο το βράδυ (ούτε την άλλη βδομάδα στο πράκτικα). Ίσως κάποια στιγμή το ξεπεράσουμε.

Ακόμη και αν δεν μπορείτε να ζήσετε το Roxanne όπως το έζησα εγώ (στην πλήρη πανωλεθρία και τον απόλυτο εξευτελισμό του δηλαδή), μην απελπίζεστε: απολαύστε το αντίστοιχο απόσπασμα του Moulin Rouge με το εκπληκτικό χορευτικό:

]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/02/04/I_woke_up_this_moring_baby..._(Tous_les_blues_sont_ecrits_pour_toi) Baltazar 2009-02-04T12:40:00-05:00 2009-02-04T12:40:00-05:00


Είχε τύχει κάποτε να δω μία συνέντευξη της έφηβης, τότε, Celine Dion που κάποιο γαλλόφωνο κανάλι κατάφερε να ξεθάψει από τα αρχεία του. Η 13χρονη ή 14χρονη τότε Celine ρωτήθηκε τι ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει και απάντησε αμέσως χωρίς κανένα δισταγμό: "Θέλω να γίνω σταρ διεθνούς φήμης". Από ό,τι φαίνεται ήταν κάτι που είχε πολύ καλά στο μυαλό της, γιατί στα σαράντα της πλέον έχει καταφέρει και με το παραπάνω να πετύχει το στόχο της. Όταν αντίστοιχες "φωνάρες" που ακροβατούν με άνεση στις υψηλότερες κλίμακες του πενταγράμμου είτε έχουν ξοφλήσει, όπως η καημένη η Whitney Houston, που έπαθε και ανορεξία (άσχετο), είτε ψάχνουν με απόγνωση το επόμενο χιτάκι που θα τις ανεβάσει στα τσαρτς παλιμπαιδίζοντας με ακαλαίσθητο, ενοχλητικό σχεδόν ακκισμό στα βίντεο κλιπ τους όπως η Μαράια Κάρεϋ (που μοιάζει πια με υπερτροφικό κακέκτυπο της Μπάρμπι), η Σελίν κατοικοεδρεύει στον θρόνο της στον πλανήτη Λας Βέγκας, όπου τα κονομάει χοντρά φαντάζομαι με τα σόου της πουλώντας το γεγονός ότι είναι πράγματι μία "σταρ διεθνούς φήμης". Ίσως έτσι είναι καλύτερα για αυτήν. Για ορισμένους από εμάς όμως θα ήταν ίσως καλύτερα αν στο μυαλό της είχε να γίνει "η καλύτερη τραγουδίστρια της γαλλόφωνης μουσικής" ή κάτι τέτοιο (τώρα, έχοντας πλέον αποποιηθεί καλλιτεχνικά τη μητρική της γλώσσα, κάθε φορά που εμφανίζεται σε γαλλόφωνο κανάλι μιλάει με έντονη, επιτηδευμένη προφορά, προσπαθώντας να τονίσει μία καταγωγή που έχει προ πολλού απαρνηθεί). Γιατί τότε ίσως να μας είχε χαρίσει περισσότερα τραγούδια όπως το παραπάνω. Δυστυχώς, όταν θες να αποκτήσεις διεθνή φήμη πρέπει να προσφέρεις κάτι που θα το αγοράσουν όλοι, και αυτό δεν μπορεί να είναι μία βελούδινη βραδινή τουαλέτα πχ ένα πραγματικό έργο τέχνης, πρέπει να είναι ένα Τ-shirt (οκ, κάποια τραγούδια της δεν είναι ντιπ "μακώ" αλλά σε κάθε περίπτωση έχουν γραφτεί για να είναι εμπορικά). Ελπίζω να καταφέρω στο μέλλον να ανακαλύψω και άλλες "βελούδινες" στιγμές που εκ παραδρομής είπε (της ξέφυγαν δηλαδή) η Σελίν στην πορεία της προς τη διεθνή φήμη. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/01/26/I_don_t_wanna_work_today-Laurent_Wolf Baltazar 2009-01-26T17:38:00-05:00 2009-01-26T17:38:00-05:00
]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/01/23/%ce%a3%ce%ac%cf%80%ce%b9%ce%b1_%ce%ba%cf%81%ce%ad%ce%b1%cf%84%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%83%ce%ac%cf%80%ce%b9%ce%b1_%cf%8c%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1 Baltazar 2009-01-23T10:51:00-05:00 2009-01-23T10:51:00-05:00
Μπαίνω σε ένα μαγαζί να κοιτάξω για παπούτσια κάπου στο Πανελλήνιο (το μαγαζί αυτό δεν υπάρχει στην πραγματικότητα) αλλά δεν βρίσκω τίποτα και ετοιμάζομαι να φύγω. Βγαίνοντας έξω με περιμένει μία δυνατή βροχή που όλο δυναμώνει περισσότερο. Και όχι τίποτα άλλο, φοράω τα παπούτσια του χορού (χωρίς κάλτσα) και θα γίνω χάλια. Μπαίνω ξανά στο μαγαζί να πάρω την ομπρέλα μου που ξέχασα. Λίγο μετά την είσοδο έχουν κομμάτια από το σκελετό ενός παλιού αυτοκινήτου (πολύ παλιού, όπως ήταν τα πρώτα αυτοκίνητα) και μία άλλη ομπρέλα, ίδια με μία δική μου που και μικρή είναι και έχει σπάσει νομίζω, και πολύ σκονισμένη. Προχωρώ πιο μέσα να κοιτάξω για την ομπρέλα μου. Ξαφνικά το μαγαζί κλείνει. Οι πόρτες πέφτουν κατακόρυφα προς τα κάτω και προσπαθώ να βρω την έξοδο. Βλέπω μία άσπρη πόρτα με χοντρό τζάμι στο πάνω μισό της, μέσα είναι κάποιος. Δεν είμαι σίγουρη πως είναι η έξοδος αλλά λέω ας μπω εδώ. Ο υπάλληλος με επιβεβαιώνει ότι πρέπει να πάω προς την πόρτα που μου δείχνει. Ανοίγω την πόρτα αυτή και βρίσκομαι σε έναν χώρο σαν νοσοκομείο. Περπατώ -ή μήπως όχι- στον φαρδύ διάδρομο της αίθουσας. Στους τοίχους ένα μακάβριο γυαλιστερό πράσινο που ίσως μόνο σε παλιά νοσοκομεία να μπορείς να βρεις (αν και γενικά τα δωμάτια "χάσκουν", τα χωρίζουν μόνο μεταξύ τους μεσοτοιχίες, προς το διάδρομο είναι σχεδόν ανοικτά). Βλέπω γύρω μου να κείτονται πάνω σε κρεβάτια με λευκά σεντόνια κάτι...θα ήθελα να πω σώματα αλλά μάλλον πρέπει να πω κρέατα. Είναι όλες τους γριές, άμορφες μάζες από σάρκα καλυμμένη με το λεπτό, μουχλιασμένο δέρμα που έχουν οι γέροι, σε σχήματα που πάνε να θυμίσουν σώμα. Κοιτάς και δεν ξέρεις αν βλέπεις ένα τεράστιο, παραμορφωμένο, αφύσικα επιμηκυσμένο κεφάλι χωρίς μάτια-μύτη στόμα ή έναν θώρακα χωρίς στήθος και θηλές. Δεν είσαι σίγουρος αν αναπνέουν, μάλλον κοιμούνται, χωρίς όμως να απέχουν και πολύ από τον αιώνιο ύπνο, έχουν ξεχάσει μες στο λήθαργο αν πλησιάζουν στο μεταίχμιό του ή αν έχουν προ πολλού περάσει στην αντιπέρα όχθη.
Μπροστά μου υγρές κίτρινες πατημασίες από ένα υγρό που σύμφωνα με το πιο αισιόδοξο σενάριο θα πρέπει να είναι ούρα. Βρίσκομαι πεσμένη στο πάτωμα (ευτυχώς όχι πάνω στα ούρα), το σώμα μου είναι βαρύ, δυσκολεύομαι να σηκωθώ, και ξαφνικά δεν φοράω πια τα ρούχα μου αλλά πιτζάμες σε φθαρμένο, λευκασμένο ροζ και γαλάζιο. Λέω όχι, μπορώ να σηκωθώ, μπορώ να πάω ως την πόρτα. Ξέρω ότι οι δυνάμεις μου δεν είναι πολλές, αλλά η θέλησή μου είναι ισχυρή, θα φτάσω ως την πόρτα. Καθώς πλησιάζω να αγγίξω το πόμολο, το χέρι μιας γριάς από το παραδίπλα δωμάτιο γίνεται τιραμόλα-πλαστοζυμαράκι και με πιάνει από τον πήχη. "Δεν μπορείς να φύγεις", μου λέει. Προτού προλάβω να δραπετεύσω από το γράπωμά της και από το δωμάτιο... ξυπνάω.

Και τώρα λίγο "ξενέρωμα", ανάλυση (τι κατάφερα να συνδέσω με τι τεσπαν): η βροχή είναι καιρικό φαινόμενο της εποχής που διανύουμε (οκ, καλά το πας, το'χεις! -μα τι βλακείες γράφω, δεν μου λέτε κι εσείς τίποτα), το "σάπια κρέατα" είναι μία φράση που είπα πολλές φορές χθες, καθώς πήγα μετά από πολλές βδομάδες απουσίας ξανά στο γυμναστήριο και ένιωθα πραγματικά τη δύναμή μου να... μην υπάρχει, όπως όταν ήμουν πεσμένη στο πάτωμα στο νοσοκομείο. Η γυμνάστρια μου είπε ότι "με το δικό μου πείσμα" η ανάκαμψή μου θα ήταν πολύ πιο γρήγορη από ό,τι υπολόγιζα, ίσως αυτό μου έδινε τόσο ισχυρή αίσθηση θέλησης και αποφασιστικότητας να σηκωθώ και να φύγω... οκ η βροχή δεν είναι απλώς καιρικό φαινόμενο, στο όνειρο ήταν μάλλον προβλήματα. Προβλήματα που νιώθω απροετοίμαστη να αντιμετωπίσω (παρόλο που στο όνειρο μου είχε φανεί πως θα'χε πλάκα να περπατήσω στη βροχή, αρκεί να είχα τα κατάλληλα παπούτσια και ομπρέλα -άσε που θα χαλούσε και το μαλλί), γι' αυτό γύρισα πίσω, να μπω λίγο κάπου μέσα να προστατευτώ -να βρω και ομπρέλα αλλά όχι εκείνη την παλιά, δεν κάνει. Όμως το λίγο κάπου μέσα προτού το καταλάβεις γίνεται πολύ κάπου μέσα, και το μαγαζί κλείνει και προτού το καταλάβεις σε τραβάνε σάπια κρέατα από το χέρι και προσπαθείς απελπισμένα να τους ξεφύγεις.

It's time to escape girl, I think that's your cue. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/01/13/Blue_ease Baltazar 2009-01-13T15:18:00-05:00 2009-01-13T15:18:00-05:00
Επίσης εξοικονομεί ενέργεια άρα είναι και οικολογικό (ανάλογο του blackle). Βασικά το θυμήθηκα και άρχισα να το χρησιμοποιώ μία μέρα που δούλευα με μπαταρία εκτός σπιτιού και ήθελα να κάνω οικονομία. Μετά το συνήθισα και τώρα νιώθω να με στραβώνει αφάνταστα η λευκή οθόνη στο word. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/01/13/%ce%a4%ce%b1_%ce%ba%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b9%ce%b1_%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1... Baltazar 2009-01-13T14:29:00-05:00 2009-01-13T14:29:00-05:00
Καταργώ λοιπόν από σήμερα τα γλυκά (ή τα περιορίζω μέχρι ελαχιστοποίησης τεσπαν) και ακολουθώ το παρακάτω πρόγραμμα γυμναστικής που προτείνω και σε εσάς (μόλις μπείτε στη σελίδα πατήστε στο γαλάζιο το τριγωνάκι του play για να δείτε το βιντεάκι):

[www.self.com]

Εγώ το μισο-έκανα χθες (παρέλειψα μία άσκηση και μερικές επαναλήψεις από άλλες), και ήδη πιάστηκα! Η ανάκαμψη άρχισε! ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2009/01/09/%ce%a4%ce%bf_%ce%ba%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf_%cf%80%ce%bf%cf%85_%ce%be%cf%85%cf%80%ce%bd%ce%ac_%cf%84%ce%b1_%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bc%cf%8d%ce%b8%ce%b9%ce%b1 Baltazar 2009-01-09T11:04:00-05:00 2009-01-09T11:04:00-05:00
Το τοπίο γύρω μαγευτικό, το κάστρο σε ύψωμα που σου χαρίζει πλήρη εποπτεία της κοιλάδας όπου είναι χτισμένο το χωριό, ενώ πανύψηλα και χιονισμένα βουνά στέκουν επιβλητικά παραπέρα, με το λευκό των κορφών τους να λαμπυρίζει στο καθαρό φως της ηλιόλουστης μέρας.



Ok, στη φωτό τα βουνά δεν είναι χιονισμένα, έχει τραβηχτεί καλοκαίρι, χιονισμένα είναι έτσι:



Αλλά ούτε τόσο χιονισμένα ήταν, φανταστείτε κάτι ενδιάμεσο.

Με το που μπήκα μέσα στο πρώτο δωμάτιο άρχισε να βγαίνει αυθόρμητα από μέσα μου το σενάριο της ζωής της δεσποσύνης του κάστρου, με πρωταγωνιστές εμένα και τον καλό μου. Εφαλτήριο της φαντασίας μου ήταν το διπλό γωνιακό περβάζι ενός παραθύρου που έβλεπε προς τα βουνά. "Α, τι ωραία, φαντάζομαι την εποχή εκείνη, να ήμουν εγώ μία δεσποσύνη και να καθόμουν εδώ πλάι στο παράθυρο και να κεντάω ενώ περιμένω να γυρίσεις από τη μάχη -από τις άφθονες που έζησε η πολεμικά περιπαθής ουδέτερη Ελβετία προφανώς-", λέω στον καλό μου. "Κι εγώ μόλις που επιστρέφω", μου απαντά αυτός. "Α, όχι μην γυρίσεις ακόμη, αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε τολμηρές περιπτύξεις (κέντημα το λέμε τώρα;) με τον εραστή μου πλάι στο τζάκι (ακριβώς δίπλα ήταν ένα τεράστιο τζάκι-δωμάτιο). "Ωραία, έτσι θα σας βάλω κατ' ευθείαν στη φωτιά να σας κάψω και τους δύο, δεν θα κουραστώ καθόλου".

Προχωράμε σε ένα δωμάτιο με πανοπλίες. "Να εδώ, είναι η γκαρνταρόμπα σου", του λέω. Και δείχνοντας μία πιο μεγάλη και φουσκωτή πανοπλία: "αυτή είναι από τότε που είχες παχύνει λίγο". Παραμέσα ένα δωμάτιο με μία ιδιότυπη σόμπα στη γωνία, χτισμένη γύρω γύρω με πλακάκια, και στο πλάι, από τη μεριά του τοίχου, μία σκάλα. "Να, όταν έχει πολύ κρύο ανεβαίνω από τη σκαλίτσα αυτή και κάθομαι πάνω στη σόμπα" (η φαντασία βλέπετε δίνει σαφείς λεπτομέρειες, δεν τα λέει έτσι, γενικά). Ακολουθεί το δωμάτιο όπου πίνω καφέ με τις φίλες μου ("εκεί που κάθεστε και κουτσομπολεύετε"), ένα δωμάτιο με σαλόνι και πιάνο ("Να, εδώ ακούμε μουσική δωματίου!"), μία αίθουσα με ένα τεράστιο τραπέζι, ατέλειωτο σε μήκος, με την καρέκλα της κεφαλής μεγαλύτερη από τις άλλες ("Εδώ κάνει τα συνέδρια ο μπαμπάς"), ένας πίνακας φτυστός το εξώφυλλο από τις μάγισσες της Σμύρνης ("Αυτή εδώ είναι μία θεία μου, κανείς δεν την χωνεύει απ' το σόι") ένας άλλος με ένα ροδομάγουλο αρχοντοθρεμμένο κοριτσάκι ("Εδώ μικρή με το πόνυ μου")... και πάει λέγοντας.

Βγαίνοντας από το κάστρο απαλύνω τους παροξυσμούς της φαντασίας μου με μία ελβετική σοκολάτα με ξηρούς καρπούς και μέλι (μιαμ μιαμ!) περπατώντας στον πλακόστρωτο δρόμο του εξίσου παραμυθένιου χωριού. (Τους μήνες που ο καιρός είναι πιο καλός είναι ανοικτό και το εργοστάσιο που φτιάχνει τις σοκολάτες αυτές, τις Cailler, ένας καλός λόγος να επισκεφτώ ξανά το χωριό). ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2008/12/17/Thank_you. Baltazar 2008-12-17T10:50:00-05:00 2008-12-17T10:50:00-05:00
Ετοιμάζομαι για το επικείμενο ταξίδι μου στη Βαρκελώνη μαζί με τη φίλη μου (κάτι που θα γίνει), ξαφνικά όμως στο όνειρο είναι να πάμε και στο Σίδνεϊ πρώτα (κάτι που δεν θα γίνει, δεν είναι και ακριβώς στο δρόμο μας η Αυστραλία). Η βαλίτσα μου είναι τεράστια και έχω ακόμη πολύ μέλλον για να την τελειώσω, η φίλη μου όμως και μία άλλη κοπέλα που είναι να έρθει μαζί μας έχουν τελειώσει με το πακετάρισμα. Βλέπουμε πως πρέπει να φύγουμε, γεμίζω κακήν κακώς και όπως όπως τη βαλίτσα, μπαίνουμε στο ταξί (γυναίκα ταξιτζού παρακαλώ, αλλά πώς να το πω, αυτή η γυναίκα δεν είναι για αυτή τη δουλειά, είναι αργή, πραγματικά η γιαγιά μου ακόμη και με τη μειωμένη της όραση θα πρέπει να πλέκει σεμεδάκια πιο γρήγορα από ό,τι οδηγεί αυτή -την αδικώ τη γιαγιά μου βέβαια λέγοντάς το αυτό, είναι αστραπιαία η ταχύτητά της στο βελονάκι, απλά είθισται η γιαγιά να χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της βραδύτητας, μεταξύ άλλων). Μας καθυστερεί λοιπόν η ταξιτζού, συν ότι θυμάμαι ότι δεν έχω πάρει τους δύο ταξιδιωτικούς οδηγούς που είχα και θέλω να περάσουμε και από το σπίτι και να τους πάρουμε. Μόνο που δεν προλαβαίνουμε γιατί έχει ήδη πάει 7 κι εμείς πετάμε 7:30.

Να ευχαριστήσω και πάλι το υποσυνείδητό μου για αυτό το τετριμμένο, αδιάφορο και πραγματικά ανάξιο λόγου όνειρο (και να το διαβάσατε δεν αξίζει καλά καλά το χρόνο σας, απλά για μένα είναι μεγάλη η αξία του μετά τα προηγούμενα). Φιού...(εκπνοή ανακούφισης) ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2008/12/16/%ce%98%cf%85%ce%bc%ce%ae%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b1! Baltazar 2008-12-16T18:04:00-05:00 2008-12-16T18:04:00-05:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2008/12/16/In_the_still_of_the_night Baltazar 2008-12-16T12:08:00-05:00 2008-12-16T12:08:00-05:00
Βλέπω ότι ενώ είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι πλησιάζει από γύρω γύρω μία γριά μαυροφορεμένη, με μαντήλι και όλα τα σχετικά (το πρόσωπό της δεν φαίνεται), έρχεται στο πλάι του κρεβατιού και πλησιάζει το πρόσωπό της στο δικό μου. Και όπως θα γινόταν και στο πιο τετριμμένο θρίλερ, το πρόσωπό της γίνεται μία αραχνιασμένη και σεπόμενη νεκροκεφαλή, με αποτέλεσμα να τρομάζω απίστευτα (εδώ ταιριάζουν διάφορες εκφράσεις όπως κλάνω μέντες, βλέπω το χριστό φαντάρο και λοιπά γλαφυρά, αλλά τις βρίσκω άκομψες για το κείμενό μου, τις αναφέρω όμως για να πάρετε τη γενική ιδέα). Αναφωνώ λοιπόν εγώ: "Παναγία μου, ο θάνατος". Όμως το έλεγα κατά κάποιο τρόπο "από μέσα μου". Πολλές φορές στον ύπνο μου βρίσκομαι σε μία κατάσταση που είτε επειδή μισοκαταλαβαίνω ότι ονειρεύομαι είτε για άλλο λόγο, νιώθω ότι δεν μπορώ να φωνάξω "πραγματικά" Προσπαθώ να φωνάξω και το μόνο που βγαίνει από μέσα μου είναι βεβιασμένες ανάσες, σαν να έχει κλείσει ο λαιμός μου, σαν να μου έχει κοπεί η λαλιά. Η μεγάλη διαφορά στο χθεσινό όνειρο ήταν ότι μπόρεσα μετά από αρκετή ομολογουμένως προσπάθεια να βγάλω μία κραυγή. Ζωωδώς άναρθρη και απαίσια, αλλά σε κάθε περίπτωση κραυγή. Ήταν το μόνο θετικό στο όνειρό μου, το μόνο που με παρηγόρησε όταν ξύπνησα κατατρομαγμένη μέσα στη νύχτα. Σκέφτηκα τότε να κάτσω να γράψω όσα είχα δει αλλά ήθελα να ξανακοιμηθώ και τα 'χα κάνει και πάνω μου απ' το φόβο μου. Κακώς όμως γιατί έτσι ξέχασα τα υπόλοιπα μέρη του ονείρου, από τα οποία θυμάμαι μόνο κάποιες παιδικές φωτογραφίες να ζωντανεύουν και να παρακολουθώ μία συζήτηση δύο γυναικών που ήταν καθισμένες σε ένα σαλόνι μέσα από ένα τζάμι. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2008/12/11/%ce%9f_%cf%83%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b5%ce%b1%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b7%cf%82 Baltazar 2008-12-11T11:27:00-05:00 2008-12-11T11:27:00-05:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2008/12/11/%ce%9a%ce%ac%cf%84%ce%b9_%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1_%ce%ba%cf%81%cf%85%ce%bc%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf Baltazar 2008-12-11T11:10:00-05:00 2008-12-11T11:10:00-05:00
Εξωτερικά έχω μεγάλο... πώς να το πω... έλεγχο. Φαίνομαι ήρεμη, φέρομαι ευγενικά, δεν θέλω να δείξω ποτέ στον άλλον θυμό, αγανάκτηση, οργή, μικροπρέπεια, κατινιά, δεν θέλω να φαίνονται ρωγμές στο προσωπείο μου. Προσωπείο...; Μήπως με αδικώ; Μήπως δεν είναι υποκρισία ή έστω προϊόν προσπάθειας η συμπεριφορά μου και ο ευγενικός μου τρόπος έχει στην πραγματικότητα κάτι πάρει από ένα μέρος της ψυχής μου; Θέλω να πω, τελικά καταπιέζομαι για να φέρομαι όπως φέρομαι ή αυτή είμαι στ'αλήθεια; Θα μου πεις βέβαια όταν συγκρατείς συναισθήματα που έχεις μέσα σου σίγουρα δεν είναι αυθόρμητη και αυθεντική η συμπεριφορά σου.

Δεν ξέρω τι να κάνω. Αυτά που με ταράζουν μέσα μου δεν ξέρω πού βρίσκονται και από πού να τα ξεθάψω και αυτά που έχω μάθει να δείχνω εξωτερικά βλέπω ότι πια δεν με καλύπτουν.

Ό,τι έχω μέσα μου καταπιέσει κοντράρει άσχημα στο κέλυφός μου σαν ελατήριο υπερσυσπειρωμένο έτοιμο να τιναχτεί, αλλά δεν βρίσκω τρόπο να του ανοίξω για να φύγει χωρίς να με τραυματίσει και δεν ξέρω πια πώς να ελευθερωθώ. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2008/11/27/Rhythm_(who_is_a_dancer_%cf%89%cf%82_%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bd)_knows_when_it_s_time Baltazar 2008-11-27T10:35:00-05:00 2008-11-27T10:35:00-05:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2008/11/24/%ce%a3%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%9a%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b1 Baltazar 2008-11-24T22:58:00-05:00 2008-11-24T22:58:00-05:00 ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2008/11/24/Where_were_you_when_I_fell_from_grace... Baltazar 2008-11-24T12:19:00-05:00 2008-11-24T12:19:00-05:00


Και μετά από την αρμόζουσα αυτή εισαγωγή, περνάω στην περιγραφή των ονείρων που είδα τα τελευταία βράδια:

1. Ο άνθρωπος που αγαπώ μου προκαλεί σωματικό πόνο πιέζοντας με το χέρι του πάνω στην ηβική μου σύμφυση.

2. Η απόλυτη ενσάρκωση του φόβου για μένα σε πολλαπλά αντίγραφα παντού μέσα στο χώρο, εξευγενισμένα, σχεδόν όμορφα, ψεύτικα, άτρωτα, με μια μουγκή μακαβριότητα απαντούν παντού γύρω μου αν καλοκοιτάξω παρόλο που δεν τα αντιλαμβάνομαι πολλές φορές με την πρώτη ματιά.

3. Είμαστε σε μία αίθουσα διδασκαλίας με ατομικά θρανία (ο θεός να την κάνει, είναι ένα στενάχωρο δωμάτιο, σκοτεινό, με μαύρους τοίχους, παγωμένους και μουχλιασμένους). Αυτός βγαίνει στον πίνακα να λύσει μία άσκηση (άσκηση λέει... τι αναλαμπή μου ΄ρθε όμως ε;) και την ίδια στιγμή ένας γέρος ασπρομάλλης που κάθεται μπροστά μου και έχει την ίδια απαίσια, εφιαλτικά βραχνή και διαπεραστικά "σπασμένη" φωνή με έναν θαμώνα του καφενείου που είχαμε πάει στην Τήνο, πιάνει το γόνατό μου, πάει να μου βάλει χέρι. Εγώ του πιάνω το χέρι και με ένα αργό αντιζύγισμα των δυνάμεών μας το κατεβάζω (τώρα εγώ ή αυτός εμένα;) ως το πάτωμα. Αυτός που ήταν στον πίνακα (υποτίθεται ο καλός μου) βγαίνει από την αίθουσα (νομίζω έχει δει τι έχει γίνει). Πάω κι εγώ να φύγω αλλά πρέπει πρώτα να μαζέψω τα πράγματά μου, τα οποία είναι πολλά και όλο μου πέφτουν, δεν μπορώ να τα κρατήσω όλα μαζί και να φύγω.
Αργότερα, έχοντας βγει έξω, βλέπω ένα μικρό σμήνος από μύγες, πολύ μικρές (ίσως επειδή μεταφράζω τη μύγα Drosophila, γνωστή σταρ των πειραμάτων γενετικής και αναπτυξιακής βιολογίας τώρα που το σκέφτομαι, εκτός αν υπάρχει κάποιος άλλο συμβολισμός) και παίρνω ένα κουτί για να τις βάλω μέσα, έστω λίγες από αυτές. Το κουτί έχει ήδη μέσα δυο-τρία τέτοια μυγάκια και μια-δυο μεγάλες μύγες. Το κλείνω με σχετικά λίγες μύγες μέσα, οι πιο πολλές διαφεύγουν, αλλά μου μένουν και μερικές. Το κουτί είναι παλιό και φθαρμένο, σκούρο ροζ (αν έχει σημασία).

Αυτά. (Αυτά δηλαδή ζω τη νύχτα μόνο). ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2008/11/23/%ce%a4%ce%ac%ce%b3%ce%ba%ce%bf_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%88%cf%85%cf%87%ce%ae Baltazar 2008-11-24T00:04:00-05:00 2008-11-24T00:04:00-05:00
Μία τέλεια στιγμή... σε πολλά πράγματα είναι κάτι που μπορείς όμως να ζήσεις όταν η καρδιά σου είναι ήρεμη, όταν η ψυχή σου είναι ευχαριστημένη και ελεύθερη και ολόκληρη δικιά σου και ολόκληρη δοσμένη σε αυτό που κάνεις και αγαπάς. Η δική μου ψυχή ήταν ωστόσο σήμερα... αλλού δεμένη, με άλλα μάγια, σατανικά, που την είχαν πιάσει από το λαιμό και της κόβαν την ανάσα, με πόνο οξύ και διαπεραστικό να την κεντάει ως μέσα, με το σιδερένιο χέρι της απόγνωσης και της δυστυχίας να τη σφίγγει ανυπόφορα. Από την αρχή με τις ασκήσεις στον καθρέφτη δεν ήμουν συγκεντρωμένη. Τα πόδια μου ακολουθούσαν σε γενικές γραμμές τα βήματα αλλά μάλλον ασυναίσθητα και αυτόματα, χωρίς πραγματική όρεξη, πραγματική επικοινωνία με τη μουσική, πραγματική λαχτάρα για το χορό.

Ακόμη και καβαλιέροι που με είχαν ξαναχορέψει, και είχα μαζί τους άνεση και οικειότητα τόσο χορευτική όσο και προσωπική, με βρήκαν ατίθαση και "σκληρή" στην κίνηση, ανόρεχτη να ακολουθήσω, μαγκωμένη και ανίκανη να αφεθώ. Για αυτούς που δεν με είχαν ξαναχορέψει ούτε λόγος, η απόλυτη πανωλεθρία. Μόνο ο δάσκαλος κάπως με κουλάντρισε, με την πάντα ευχάριστη αίσθηση "σφουγγαράκι" που έχω μαζί του (μαλακός μεν αλλά τον αντιλαμβάνεσαι με σαφήνεια, κατευθύνει χωρίς να πιέζει, η απόλυτα "σωστή" ενέργεια πάνω στο χορό), αλλά το κακό με τους δασκάλους είναι ότι δεν θα σου κάνουν εύκολα κάτι που δεν σου έχουν μάθει, σε αντίθεση με τους προχωρημένους καβαλιέρους, έτσι χάνεις την έκπληξη του καινούριο που αν και σε ξενίζει μερικές φορές (και ναι, πολλές φορές δεν θα σου βγει), σε ενθουσιάζει για το πόσα σε περιμένουν ακόμη να μάθεις. Αλλά και αν δεν είχα χορέψει καλά με το δάσκαλο δεν θα με ένοιαζε τόσο (θα με απογοήτευε σίγουρα, αλλά θα το ξεπερνούσα). Αυτό που με χάλασε ήταν που δεν χόρεψα όπως ήθελα με τον σούπερ καβαλιέρο που περιέγραψα παραπάνω. Πριν ένα μήνα, πρωτόμαθη και άβγαλτη αφέθηκα ανυποψίαστη (για το πόσο καλός ήταν) στα χέρια του σαν κορίτσι στο πρώτο του ξύπνημα, άμαθο μα με την καρδιά καθαρή για να ανθήσει η ομορφιά του έρωτα. Σήμερα παρέδωσα στα χέρια του μία ψυχή "χαλασμένη", ένα σώμα σφιγμένο, απρόθυμο να αφεθεί, να εμπιστευτεί, γεμάτο φόβο και πληγές και πόνο, να "κλωτσάει" και να κοντράρει σε κάθε κίνηση, παρά τις βαθιές ανάσες μέσα απ'τις οποίες προσπαθούσα να μαζέψω όσα ήταν αρνητικά μέσα μου και να τα βγάλω, να τα διώξω προς τα έξω με την εκπνοή. Σαν μία γυναίκα κατεστραμμένη και αμετάκλητα δυστυχισμένη, που στρέφεται στα χέρια του έμπειρου και τρυφερού εραστή προσπαθώντας να νιώσει λίγο από τη μαγεία του έρωτά του, από τις πολύχρωμες κορδέλες που στριφογυρίζουν το χορό του, να γευτεί λίγο μέλι στην αιχμή του ξυραφιού που την κόβει και τη ματώνει. Και που δεν τα καταφέρνει. Που καταλαβαίνει ότι η χαρά και η ανέμελη ευχαρίστηση έχουν χαθεί ανεπιστρεπτί για αυτήν, ότι το μόνο που την περιμένει στο εξής είναι ακόμη περισσότερος πόνος. Και που αν όχι για την ίδια αισθάνεται άσχημα για εκείνον, γιατί δεν μπορεί να του προσφέρει σάρκα και πνοή και δόσιμο όσο αξίζει η τέχνη του έρωτά του και το τρυφερό του άγγιγμα.

Ελπίζω μία μέρα ιδανικέ (κι εγώ η ανάξια) εραστή μου να μπορέσω να σου δοθώ απόλυτα και ολοκληρωτικά, και να χτιστεί μία τέλεια στιγμή μέσα απ'το σμίξιμό μας. ]]> http://www.chaniablogs.gr/%ce%86%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%bc%ce%ac%cf%87%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1/2008/11/21/%ce%a4%ce%bf_%ce%bb%ce%b9%ce%bc%ce%ac%ce%bd%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%cf%80%ce%ad%ce%bb%ce%b1%ce%b3%ce%bf Baltazar 2008-11-21T21:20:00-05:00 2008-11-21T21:20:00-05:00
Μέσα από τα γδαρμένα κατάρτια, μέσα από σκαρί σου, μέσα από την ψυχή σου πρέπει να βρεις κάτι να ζεστάνει το μέσα σου με την ελπίδα ότι "έχει στεριά κάπου εδώ κοντά". Εσύ που τόσο λαχτάρησες να ζήσεις το ταξίδι, παρακαλάς τώρα για λιμάνι. ]]>