Για να πάρω τα πράγματα από την αρχή, πηγαίνω, πριν 2-3 μέρες, να επισκεπτώ μία φίλη επίσης έγκυο, στο δεύτερο παιδί της όμως, η οποία είναι –για δεύτερη επίσης φορά- κλινήρης λόγω επικινδυνότητας της κατάστασής της.
Φυσικά, όπως κάθε φορά που θα βρεθεί έγκυος με έγκυο, αρχίσαμε τα περί συμπτωμάτων, εβδομάδων κύησης, προβλεπόμενης ημερομηνίας τοκετού, διατροφικών συμπληρωμάτων κουλουπού κουλουπού αγαπητέ αναγνώστη, και μέχρι εκεί καλά.
Έρχεται όμως, φευ, και η μοιραία στιγμή που δέχομαι το απρόσμενο χτύπημα κάτω από τη μέση, στα σπλάχνα μου τα έγκατα, να νιώθω να σχίζεται ξαφνικά το παραπέτασμα που κάλυπτε όλους μου τους φόβους. Η συγκεκριμένη κοπέλα είχε, από ό,τι κατάλαβα, ιδιαίτερα οδυνηρό, παρεμβατικό και κοπτοραπτικό τοκετό, που της άφησε μεγάλο ψυχικό τραύμα, το οποίο η τωρινή της κατάσταση κάθε άλλο παρά βοηθά. Έτσι, όταν ανέφερα την τεράστια τύχη της πεθεράς μου να έχει, όπως έμαθα, ιδιαίτερα σύντομους, συνοπτικούς και απροβλημάτιστους φυσιολογικούς τοκετούς και να έχει καταφέρει να βγει από τρεις γέννες χωρίς κανένα ράμμα, δεν μπόρεσε να μην αναφωνήσει με αγανάκτηση ότι όχι, δεν είναι έτσι, και σε κόβουν και σε σκίζουν, και ξεχειλώνεις από κάτω και ποτέ δεν γίνεσαι όπως πριν και ενώνεται το μπροστά με το πίσω έτσι που σε κόβουνε και λοιπά τρομακτικά (πλησίαζε πάρα πολύ στο splatter horror η όλη περιγραφή που έκανε στο ξέσπασμά της). Δεν κράτησε πολύ. Δεν είπε πάρα πολλά, πέντε λόγια είπε και καλά. Παρόλο που αντιπαρήλθα εκείνη τη στιγμή την περιγραφή, αφού άλλωστε η ίδια δεν γνώριζα τίποτα περί τοκετού από πρώτο χέρι, φαίνεται πως είχε μέσα μου έντονο ψυχολογικό αντίκτυπο, τον οποίο δεν αντιλήφθηκα από την αρχή. Γυρνάω σπίτι, πέφτω για ύπνο, όλα καλά. Μόνο που κατά τις 5.30 τα ξημερώματα ξυπνάω με ένα απίστευτο άγχος, μια αγωνία, ένα φόβο, να νιώθω να πνίγομαι, να είναι απίστευτα βαρύ το σώμα μου (έχω παχύνει αλλά όχι στο τόσο), και να μην μπορώ να ηρεμήσω. Είδα κι έπαθα να ξανακοιμηθώ, και την άλλη μέρα χρειάστηκε τεράστια προσπάθεια για να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν πρέπει να ανησυχεί. (Άργησα και πάρα πολύ να ανοίξω κανένα ενημερωμένο βιβλίο περί εγκυμοσύνης και να δω ότι ένας τοκετός όπως της φίλης μου δεν είναι και το πιο σύνηθες.) Αλλά το πήρα απόφαση. Στο εξής θα αποφεύγω συστηματικά τις φίλες μου που έχουν γεννήσει, ιδίως αυτές που μου έχουν αρκετό θάρρος για να μου εξιστορούν με το νι και με το σίγμα τα παθήματά τους. Μέχρι έγκυες στο πρώτο παιδί δεκτές, να μου λείπουν οι αιφνιδιαστικές τρομοκρατικές επιθέσεις.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Άνιση μάχη με την Εντροπία" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
